Είναι γεγονός πως καθώς περνούν τα χρόνια όλο και χάνεται η επαφή με τη θαυμάσια γλώσσα μας.  Το λεξιλόγιό μας γίνεται όλο και πιο φτωχό ενώ έχουμε φτάσει στο σημείο να χρησιμοποιεί η νεολαία μας τα Greeklish, χωρίς να έχω καταλάβει για ποιόν λόγo ακριβώς.  Ευτυχώς όμως που υπάρχουν μερικοί φωτισμένοι ιεράρχες που διατηρούν ζωντανή την γλώσσα μας!  Ευτυχώς που σύγχρονοι κληρικοί συνεχίζουν την παράδοση (;) του κρυφού σχολειού διδάσκοντας τα ορθά ελληνικά.  Έτσι, θεωρώ απολαυστικές τις εκάστοτε δημόσιες παρεμβάσεις του Πειραιώς Σεραφείμ, κυρίως για την αρχαιοπρεπή γλώσσα (από κάτι τέτοια θα είχε εμπνευστεί ο μεγάλος Μπόστ).  Μ’ αρέσει όμως και το ύφος που βγάζει φωτιά και λαύρα θυμίζοντας προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης, μα και τα επιχειρήματα που προσπαθούν να δώσουν επιστημονική χρειά στον βαθύτερο σκοταδισμό.

Πρίν λίγες μέρες, μια ανακοίνωση του Αγίου Πειραιώς για τον στοματικό έρωτα, που τον χαραχτηρίζει ως …τρομακτική τραγικότητα της παραχρήσεως των σωματικών οργάνων και της παραχρήσεως της θεοδότου ελευθερίας μας, μου θύμισε μια λέξη που την είχα ξεχάσει σε κάποιο σκονισμένο ράφι του κρανίου μου: ΠΕΟΛΕΙΧΙΑ, απο το λείχω, γλείφω δηλαδή, και πέος.  Νάσαι καλά, άγιε!

Ενθουσιασμένος τώρα, τόψαξα λίγο παραπάνω το πράγμα.  Η λέξη απουσιάζει από το “Λεξικόν της Ελληνικής Γλώσσης” του Σκαρλάτου Δ. του Βυζαντίου, έκδοση 1895.  Η λέξη επίσης δεν υπάρχει στο “Ελληνικό Λεξικό” Τεγόπουλου -Φυτράκη, αλλά ούτε και στη “Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια” του Πυρσού.  Αλλ’ ω του θαύματος, υπάρχει στον Μπαμπινιώτη!  Εδώ όμως τώρα αρχίζουν τα ενδιαφέροντα.  Ο Μπαμπινιώτης πάει ακόμα παρακάτω και παραθέτει και μια άλλη λέξη: “αιδοιολειχία”, αυτό δηλαδή που κάνει ο άντρας στη γυναίκα.

Ντρέπομαι κι ανατριχιάζω, βέβαια, και μόνο που αναφέρω τέτοιες χυδαίες -όπως λέει ο άγιος- πράξεις.  Θεωρώ όμως το θέμα σοβαρό επειδή στην απανταχούσα του μητροπολίτη η αιδιολειχία δεν αναφέρεται.  Τι συμβαίνει εδώ;  Αγνοεί μήπως ο άγιος την ύπαρξη της πράξης αυτής;  Μα τότε πώς γίνεται να γνωρίζει τη μια και να μη γνωρίζει την άλλη;  Ή μήπως η αιδοιολειχία επιτρέπεται, σε αντίθεση με την πεολειχία.

Εδώ, ο άγιος Σεραφείμ που όπως μας διαβεβαιώνει κινείται “εκ λόγων ποιμαντικού χρέους και ποιμαντικής ευθύνης”, αφήνει ένα τεράστιο κενό.  Από τη μιά μας προειδοποιεί κραδαίνοντας τη ρομφαία του ότι “τα οψώνια της αμαρτίας είναι θάνατος” αλλά απο την άλλη δεν ξεκαθαρίζει το θέμα της αιδοιλειχίας.  Τι θα κάνουμε, άγιε;  Εχουμε μεγάλη αβεβαιότητα και αγωνία και περιμένουμε το συντομότερο νέα απανταχούσα που θα εξειδικεύει το θέμα -για να ξέρουμε πώς να πορευτούμε.

ΤΑ ΟΨΩΝΙΑ ΤΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ
THE WAGES OF SIN

It is a fact that as time passes we lose touch with our wonderful language.  Our vocabulary becomes more and more poor while our youth writes Greeklish -Greek with Latin characters- for reasons I cannot comprehend.  However, it is fortunate that some enlightend clerics keep the language alive and teach us all its proper use.  So, I find extremely amusing and educational the frequent puplic interventions of the Metropolitan of Piraeus Seraphim mainly because of his use of an archaic form of speech that in the past was satirized by one of our greatest cartoonists.  But, I also like his style and the way he spews  forth saltpeter and brimstone, like a prophet out of the Old Testament, as well as his quasi-scientific arguments, meant to support the darkest and more reactionary ideas.

A few days ago, a Pastoral Epistle of his reminded me of a word long forgotten in some dusty corner of my head: Fellatio – which he condemns as (I translate as best I can) :  “… a horrifically tragic abuse of body organs and of our god-sent liberty”.

I got excited by my re-descovered word and did a bit of reserch.  Two of my dictionaries and one encyclopaedia did not have it.  My third dictionary did and also added another, relative word:  Cunnilingus.

I blush, of course, and I shudder for even mentioning such dirty, sinful acts.  If I do so it is because a serious issue arises:  in his Epistle the good bishop does not mention cunnilingus!  What’s going on here, what are we to believe?  Is it possible that the bishop ignores the existence of such act?  But how is it possible that he knows one and doesn’t know the other?  Or is it perhaps that cunnilingus is permited, as opposed to fellatio?

But, the Metropolitan of Piraeus, who warns us that “… the wages of sin are death”,  leaves here a huge gap by not making clear the question of cunnilingus.  So, what are we to do, Holy Father?  We feel very insecure and uncertain and we are eagerly awaiting for your guidance through a new Pastoral Epistle -so that we know which way to go.



Ο ΓΕΡΩΝ ΠΑΪΔΑΚΙΟΣ

Πάνω που λέγαμε για τα “σκίτσα του Μωάμεθ” νάσου και το μακρύ χέρι του νόμου και αρπάζει έναν νέο άνθρωπο και τον τραβολογάει “για κακόβουλη βλασφημία και καθύβριση θρησκευμάτων μέσω του Facebook”, ή κάτι τέτοιο.  Πάει ο άνθρωπος και τρέχα ν’ αποδείξεις πως δεν είσαι ελέφαντας, προπάντων όταν μηνυτής είναι φοβερός τις βολευτής της φοβερής και τρομερής “Χρυσής Κασίδας”.  Τι έκανε ο βλάσφημος υβριστής των θρησκευμάτων; ‘Εφτιαξε μια σελίδα στο facebook με τ’ όμομα Geron Pastitsios.  Εκεί, αναφερόταν σε διάφορα δήθεν θαύματα του γέροντα Παϊσιου (άγνωστου σε μένα μέχρι τώρα).  Σκοπός του να δείξει πως κάτι δεν πάει καλά στον χώρο της θρησκοληψίας και της εκμετάλλευσης της πίστης απλών και εύπιστων ανθρώπων.

Τα δήθεν αυτά θαύματα τα άρπαξαν διάφορα θρησκευτικά και παραθρησκευτικά μπλόγκ και έντυπα, τα χάψανε, τα κατάπιανε και τα πασάρανε στη γενική κατανάλωση ως αληθινά.  Μέχρι που ξεσκεπάστηκε η πλάκα και τότε θύμωσε η Χρυσή Κασίδα και μπουκάρανε  αστυνομικοί και εισγγελείς στο σπίτι του Παστίτσιου και κατάσχανε, λέει, το όργανο του εγκλήματος: ένα φορητό υπολογιστή.

Έτσι πάνω κάτω έχει η ιστορία, όπως την κατάλαβα διαβάζοντας τες ειδήσεις.  Να λοιπόν που έχουμε κι εμείς τους δικούς μας, ορθόδοξους, Ταλιμπάν που δε σηκώνουν μύγα στο καμηλαύχι τους.  Και μη μου ξαναπεί κανείς για τους Μουσουλμάνους τους έτσι και τους αλλοιώς που ξεσηκώθηκαν για τα “σκίτσα του Μωάμεθ”, δεν ντρέπονται οι απολίτιστοι φανατικοί, ε.

Όλη αυτή η ιστορία μ’ έκανε να μάθω και τον γέροντα Παϊσιο.  Πρόσφυγας απο τη Μ. Ασία, φτωχός ξυλουργός, ήταν τόσο καλός άνθρωπος και συμπονετικός που έφτιαχνε τσάμπα φέρετρα στους ποθαμένους.  Πολέμησε με τον Ελληνικό Στρατό στον εμφύλιο ως ασυρματιστης, γι αυτό και αποκαλούσε τον εαυτό του “Ασυρματιστή του Θεού”.  Μόνασε σε διάφορα μοναστήρια του Αγ. Όρους και αλλού.  Ήταν εργατικός, και ελεήμων κι έδινε συμβουλές στους πολλούς επισκέπτες του και σ’ όσους του έγραφαν.  Συνήθιζε επίσης να φτιάχνει «σταμπωτά» εικονάκια τα οποία χάριζε στους επισκέπτες σαν ευλογία.  Έγραψε και τέσσερα βιβλία με θρησκευτικό περιεχόμενο.  Απεβίωσε τον Ιούλιο του 1994 μετά απο σοβαρή αθένεια.

Αυτά τα ανακάλυψα ψάχνοντας στο διαδίκτυο.  Το γιατί απόχτησε τόση φήμη, τι τον έκανε να διαφέρει τόσο απο άλλους γέροντες,  δεν τόμαθα.  Άγιος πάντως δεν είναι, ούτε και όσιος.  Καλός άνθρωπος ο γέρων αλλά όχι άγιος.

Τώρα βέβαια, τι, ποιόν και πώς πρόσβαλε ο γέρων Παστίτσιος το ξέρουν καλύτερα ο της Χρυσής Κασίδας και ο εισαγγελεύς.  Περιμένουμε την εξέλιξη της υπόθεσης.

Πάντως, υπάρχει κι ένα άλλο αξιοπρόσεχτο στην υπόθεση.  Είναι γνωστό πως το Ναζιστικό καθεστώς, του Χίτλερ, ήταν βαθύτατα επιρεασμένο απο μυστικιστικές και παρα-φυσικές ιδεολογίες, πως χρησιμοποιούσε μέντιουμ, μάντεις και οραματιστές και πως αν πίστευε σε κάποια υπέρτατη δύναμη αυτή ήταν οι θεοί και οι ήρωες της Γερμανικής μυθολογίας, ο Όντιν, ο Σίγκφριντ και η Μπρούνχιλντ, οι Νίμπελούνγκεν.  Πίστευαν ακόμα και στη θεωρία της “Κούφιας Γης”, πως ζούμε δηλαδή μέσα στη γη και όχι πάνω σ’ αυτήν, πως τ’ άστρα που βλέπουμε είναι κολλημένα στον εσωτερικό θόλο της.  Μέχρι που οργάνωσαν επιστημονικές αποστολές για ν’ ανακαλύψουν την τρύπα είσοδο-έξοδο της κούφιας γης.

Έρχεται τώρα η Χρυσή Κασίδα, κατευθείαν συνέχεια του Χιτλερικού Ναζισμού, να καταγγείλει κάποιον “γέροντα Παστίτσιο” που σατίριζε τη θρησκοληψία και το ευκολόπιστο των αγαθών πιστών.  Η Ναζί στο πλευρό της Εκκλησίας!!;;

Εδώ λοιπόν διαβλέπω να υπάρχει μια ιδεολογική κρίση ταυτότητας στη Χρυσή Κασίδα, ένας αχταρμάς.  Εχτός κι αν ως υπερέλληνες έχουν ασπαστεί το “Ελλας, Ελλήνων Χριστιανών” του ομοϊδεάτη τους διχτάτορα Παπαδόπουλου.  Στην πολιτική όλα γίνονται.  Ας τα βρουν μεταξύ τους όμως, για μας… παρ’ τον ένα χτύπα τον άλλον.

Και τώρα ένα μυστικό και παρακαλώ μην το πείτε κανενός.  Ο γέρων Παστίτσιος δεν είναι μόνος.  Κοντά του μονάζει ο άγιος γέρων Παϊδάκιος, σκίτσο του οποίου παραθέτω, φωτό δεν μου επέτρεψε να τον βγάλω.  Με δεδομένη την κατάσταση δεν θα αποκαλύψω περισσότερες λεπτομέρειες.  Δια τον φόβον του εισαγγελέως και της Χρυσής Κασίδας.

 


“Ο Κολόμβος ήταν ο πρώτος οικονομολόγος.  Δεν ήξερε πού πήγαινε, εξαπάτησε το πλήρωμά του και ταξείδευε με χρήματα του κράτους”.
Victor García
( Από το The Heretics Book of Quotations, του Charles Buff)

 25 Σεπτεμβρίου 1493.  Ο Χριστόφορος Κολόμβος σαλπάρει για δεύτερη φορά για τον Νέο Κόσμο.  Φτάνει στην Κούβα και υποχρεώνει το πλήρωμά του να ορκιστούν οτι  θα λένε πως έφτασαν στην Κίνα.  Στα επόμενα χρόνια ακολουθεί γενοκτονία των ιθαγενών “Ινδιάνων” που απο 70 εκατομμύρια θα φτάσουν σιγά σιγά στα 8.

Μαζί με την γενοκτονία, η εξαγωγή πλούτου απο τον Νέο Κόσμο -κυρίως πολύτιμα μέταλλα- που θα χρηματοδοτήσει την ανάπτυξη της Ευρώπης, θα χαραχτηριστούν ως “εκπολιτισμός των αγρίων”.

ΤΙ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕ Ο ΚΟΛΟΜΒΟΣ
What Culumbus discovered

“Columbus was the first economist. He didn’t know where he was going. He deceived his men and he travelled on government money.”
– Victor García,
(” The Heretic’s Handbook of Quotation”s, edited by Charles Bufe)

 September 25, 1493.  Columbus sails for the New World for the second time.  He reaches Cuba and forces his crew to swear that they will tell everyone that they landed in China.   What follows is the extermination of the local “Indian” population which from 70 mil. will gradually fall to 8.

Together with the genocide, the extraction and transfer of wealth from the New World -mainly precious metals- that will finance the development of Europe will be characterized as bringing progress to “the savages”.

 


Τα τελευταία χρόνια -απο τότε που δημιουργήθηκε το πρόβλημα- συχνά βρίσκομαι αντιμέτωπος με την ερώτηση: Τι λες για τα “σκίτσα του Μωάμεθ”, θα έκανες εσύ ένα τέτοιο, θα το δημοσίευες;   Το σκέφτηκα τώρα που γίνεται τόση φασαρία με το ηλίθιο φίλμ κάποιου ηλίθιου, μα και την δημοσίευση πάλι κάποιων σχετικών σκίτσων.  Η απάντηση στις παραπάνω ερωτήσεις είναι όχι και όχι.  Όχι δεν θά ‘κανα, όχι δεν θα δημοσιεύα.

Ερωτήσεις κι απαντήσεις δεν είναι απλές όσο ίσως φαίνονται.  Άπτονται βασικών ατομικών και ανθρώπινων δικαιωμάτων, που φαίνονται μερικές φορές ακόμα και να αλληλοσυγκρούονται.  Πέρα απ’ αυτό, υπάρχει και η πολιτική πλευρά μια και ούτε όλοι οι προκαλούντες είναι αφελείς (διάβαζε βλάκες) μα ούτε κι αυτοί που αντιδρούν βίαια στην πρόκληση έχουν τη θρησκεία σαν μοναδικό κίνητρο.  Θέλω όμως να επικεντρωθώ στο θέμα των δικαιωμάτων και εξηγούμαι: Ελευθερία της έκφρασης, ελευθερία διακίνησης ιδεών, ελευθερία της σκέψης.  Έχω δικαίωμα να κάνω όσα και όποια σκίτσα θέλω. Έχω δικαίωμα να πιστεύω σ΄όποιον θεό, πνεύμα και αντικείμενο μου αρέσει ακόμα και να μην πιστεύω σε τίποτα.  Εχω δικαίωμα να σέβονται οι άλλοι την πίστη μου αυτή, να μη με διώκουν, να μη με κοροϊδεύουν και να μη γίνονται σε βάρος μου διακρίσεις.  Βασικά αυτά.

Σαράντα χρόνια σκιτσογράφος σεβάστηκα πάντα ορισμένα πράγματα.  Ένα απ’ αυτά ήταν, για παράδειγμα, οι φυσικές ή πνευματικές αδυναμίες κάποιου.  Ποτέ δεν κορόιδεψα για το μειονέκτημά του έναν καμπούρη, έναν τυφλό, έναν κουτσό, κάποιον με ειδικές ανάγκες.  Κάτι άλλο που σεβάστηκα παρ’ όλο που εγώ δεν πιστεύω είναι αυτό που λέγαμε παραπάνω, την πίστη κάποιου άλλου.  Δε μιλάω για την “εκκλησία” που πολλές φορές την σατίρισα, μα για την πίστη. Ποτέ όμως δεν ένοιωσα πως έτσι περιόριζα  την ελευθερία της έκφρασής μου.  Ήταν επιλογή μου κι οι επιλογές πηγάζουν απο την ανατροφή και τα πιστεύω μας.

Είχα την “τύχη” να κάνω τα πρώτα χρόνια της καριέρας μου μεσούσης της Παπαδοπουλικής δικτατορίας.  Ως σκιτσογράφος, γνώρισα απο πρώτο χέρι τη λογοκρισία απ’ όλες τις πλευρές της, άμεση και έμμεση.  Ως πολίτης έζησα τον στραγγαλισμό του λόγου και της έκφρασης.  Το λέω αυτό για να δείξω την απόλυτη, τη φανατικιά, προσήλωση που έχω στην ελευθερία του λόγου και της διακίνησης των ιδεών.

Ελευθερία του λόγου, λοιπόν, ναι!  Μα, για να θυμηθώ τον ποιητή, “…θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία”.  Η ελευθερία θέλει υπευθυνότητα και πολιτική ωριμότητα, γι αυτό και απόλυτη ελευθερία δεν υπάρχει .  Την περιορίζουμε είτε εμείς οι ίδιοι απο μόνοι μας με βάση τη συνείδησή μας ή η κοινωνία στην οποία ζούμε, με βάση τις αρχές που έχει διαμορφώσει.  Τα δικαιώματα του καθενός, ατόμου ή ομάδας,  σταματούν έκει που αρχίζουν τα δικαιώματα του άλλου.

Και κάτι ακόμα που είναι η πολιτική πλευρά.  Ο πολιτικός σκιτσογράφος είναι  εκ φύσεως και εξ ορισμού άτομο πολιτικό -ενήμερος, με άποψη, που μπορεί να αναλύει τα γεγονότα.  Αν είναι έτσι, θα πρέπει να μπορεί όχι μόνο να προβλέπει τις πιθανές συνέπειες των σκίτσων του μα, ως πολιτικό άτομο, να μη δείχνει αδιαφορία γι αυτές.  Εάν απο άγνοια ή αφέλεια δεν έχει συνείδηση των συνεπειών είναι προφανές πως  δεν έχει πολιτική κρίση και δεν αξίζει να είναι πολιτικός γελοιογράφος.  Εάν σκόπιμα προκαλεί, τότε είναι ένας απλός προβοκάτορας.

“WE WANT OUR RIGHTS”
“ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΜΑΣ”

It’s been a few years -since the problem was created- that I have often come against the question:  What is your opinion about the “Mohamed Cartoons”, would you publish them, would you do something like that yourself?  It came to me now because of all the fuss around a stupid film of some idiot or other, but also because this gave the opportunity for the publication of some more “Mohamed Cartoons”.  My answer to the question above has always been no and no.  No, I would not publish them, no I would not draw something like that.

Questions and answers are more complicated than they might seem at first sight.  They deal with basic human rights that sometimes seem to clash between them.  Besides, there is also the political side since neither the provocateurs are always naive (stupid is the word) nor those who react violently to the provocation are guided by only religious motives.  But I want to focus on the human rights aspect and explain myself:  Freedom of speech, freedom of expression, free exchange of ideas, freedom of thought.  I have the right to make any kind of cartoon, as many as I like, at any time.  Freedom of conscience.  I have the right to believe in any god, spirit or object I choose – even to not believe in anything at all.  I have the right to have respect for my faith, to not be persecuted, ridiculed, insulted or discriminated upon because of it.  Basic things, these.

Forty years as a political cartoonist there are certain things I always respected.  One of those, for instance, has been the natural or intellectual disabilities of people.  I never made fun of a hunchback, a blind or lame person, someone intellectually handicapped.  Another thing I always respected has been someone else’s faith, even though personally I am an atheist.  I am not talking about the “church”, that I have always kept on target,  I am talking about faith.  Even so, I never felt that my freedom of expression was constrained in this way.  It was my choice, stemming from my upbringing and ideology.

I was “lucky” enough to spend the first three years of my career as a cartoonist under a military dictatorship.  I acquired first hand experience with all kinds of censorship, direct and indirect.  As a citizen I experienced for seven years the strangulation of free speech and expression.  I mention this to show my total dedication to the ideals  of free speech and the free exchange of ideas.

Freedom of speech, then, YES!  But freedom requires responsibility and political maturity an this is why absolute freedom does not exist.  It is either restricted by ourselves based on our conscience and beliefs or by the society we live in, according to the principals that govern it.  What is for certain is that the rights of every group or individual end where the rights of someone else begin.

One final word, about the political aspect of the issue in question.  A political cartoonist is both by nature and definition a political person – he is (or should be) well informed, with a political opinion, able to analyze events in depth.  If this is so he should not only be able to foresee the possible consequences of his cartoons but also, being a political person, to be concerned and interested about them.  If by ignorance or naiveté, by the lack of political thought,  he disregards the consequences then he should not be a political cartoonist.  If, on the other hand , he purposefully provokes he is nothing more than a common agent provocateur.