Μού ‘λεγε μια φίλη, όχι Ελληνίδα, πως όλ’ αυτά τα μέτρα της Τρόϊκας είναι λέει για το καλό μου –για το καλό ΜΑΣ, αν δεν καταλάβατε καλά συμπατριώτες Έλληνες- και να μην γκρινιάζω παρά να έχω εμπιστοσύνη στους εταίρους μου που μ’ αγαπούν.  Αυτοί ξέρουν.  Θυμήθηκα τότε αυτά που μας έλεγε ο ηγέτης της “Εθνοσωτηρίου Επαναστάσεως”, ο Γεώργιος Παπαδόπουλος: πως επειδή είμαστε άρρωστοι πρέπει να μας κάνει εγχείρηση.  Και για να γίνει η εγχείρηση πρέπει ως χειρούργος να μας δέσει “επι της χειρουργικής κλίνης” κι ύστερα θα μπούμε στο γύψο για όσο καιρό θεωρήσει καλό ο γιατρός.  Κι έπειτα, αν και όταν, βγεί ο γύψος θα είμαστε μια χαρά.  Όλα αυτα για το καλό μας, βέβαια.

Εγώ τώρα, δεν είμαι σε θέση να καταλάβω τα μεγάλα και μακρόπνοα πλάνα αυτών που κουμαντάρουν τις τύχες μας: πολιτικών, οικονομολόγων, τραπεζιτών, των τζογαδόρων του χρηματιστηρίου που ποντάρουν στην καταστροφή μιας χώρας (σημειώστε παρακαλώ πως “χώρα” δεν είναι μόνο βουνά και κάμποι.  Κυρίως είναι άνθρωποι, σαν εσάς κι εμάς).  Δεν τα καταλαβαίνω όλ’ αυτά όπως είπα, μα λέω πως αυτοί οι μεγάλοι και τρανοί που μας θεωρούν αριθμούς και παίζουν με αριθμούς κάτι θα ξέρουν παραπάνω απο μένα.

Ξέρω όμως ένα πράγμα, που δε χρειάζεται πολύ μυαλό.  Ξέρω να κρίνω απο το αποτέλεσμα.  Δεν χρειάζεται να πω πολλά, όσοι ζούμε εδώ ξέρουμε το τι αντιμετωπίζουμε. Μα να μήν ξεγελιώμαστε, δεν φταίμε μόνο εμείς.  Αυτοί που λένε πως μόνοι μας βγάλαμε τα μάτια μας είναι συνένοχοι.  Αυτοί εγκρίνανε, αυτοί κάνανε τα στραβά μάτια στις λογιστικές αλχημείες των δικών μας, αυτοί λαδώσανε τους πολιτικούς μας, αυτοί κερδίζανε τότε όπως κερδίζουν και τώρα.  Και το πιό σημαντικό ίσως που δε χρειάζεται πολύ μυαλό να το δει κανείς μα που λίγο το συζητάμε, είναι η μετατροπή της χώρας σε προτεκτοράτο των δανειστών μας – όπου προτεκτοράτο σημαίνει την απώλεια της πολιτικής και δημοσιονομικής μας ανεξαρτησίας.

Συμπέρασμα: πάνω απο δυό χρόνια ακολουθούμε τη συνταγή που μας δώσανε κι η κατάσταση όχι μόνο δεν καλυτερεύει μα γίνεται όλο και χειρότερη.  Η συνταγή είναι λάθος, το φάρμακο είναι λάθος, η θεραπεία είναι αδιέξοδη.  Καιρός να κάνουμε κάτι. Νομίζω;

ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΗ – DEMOLITION

A non Greek friend was telling me that all those austerity measures imposed by the Troika they are for my own good –OUR good, fellow Greeks- and I should not complain but instead I should have trust in my EU partners who love me very much.  I didn’t tell my friend but she reminded me of our “savior”, the leader of our military dictatorship George Papadopoulos.  We are sick, he said, and as such we should be operated.  But for the operation to succeed we must be tied down on the operating bed.  Then we should be put in a cast for as long as the doctor deems necessary.  If and when the cast is removed, we will be fine again.  All that for our own good, of course.

I am not really in a position to understand the great and long reaching plans of those who rule our fates:  politicians, economists, bankers, gamblers of the stock exchange who bet in the ruin of some country (please note, “country” is not just mountains and plains.  Most importantly, it is people –like you and me).  As I said I do not really comprehend all those things but I suppose that the high and mighty that take us for numbers and gamble in numbers, well… they must know better.

Still, I know one thing that it doesn’t take much brains to know: I know to judge by the results.  I will not say much because all of us that live in this country know very well what we have to face.  But let us not be fooled.  Not denying our mistakes and wrong doing those who say it is only our fault are only accomplices to the crime.  It is they that approved, they that looked the other way pretending they do not see our accounting alchemy, they that bribed our politicians, they that made profit then as they do now.  But the most important thing, that it also doesn’t take much brains to see, is the transformation of the country into a protectorate of our creditors –where protectorate means loss of political and budgetary independence.

Conclusion: for more than two years this patient has been following the prescribed therapy and the condition is getting worse instead of better.  Obviously, the prescription is wrong, the medicine is wrong, the therapy leads to a dead end.  It is time we do something about it.

 


Να λοιπόν που με τους Ολυμπιακούς έχασα την επέτειο για δυο μέρες.  Ποτέ όμως δεν είναι αργά για λίγη ιστορία του τόπου μας:

Ρόδος, 27 Ιουλίου 1480, όλη μέρα 300 τεράστιες κανονόμπαλες κατεδαφίζουν τα τείχη της “Οβριακής”.  Το επόμενο πρωί,  28 Ιουλίου,  2500 Γενίτσαροι, το άνθος του Οθωμανικού στρατού, απωθούν τους λίγους υπερασπιστές των ερειπίων και στήνουν τα μπαϊράκια τους στον Πύργο της Ιταλίας.  Απο κεί αρχίζουν να ξεχύνονται μέσα στην πόλη.  Με το σπαθί στο χέρι, τραυματισμένος,  ο Μέγας Μάγιστρος d’ Aubusson εμπνέει και οδηγεί την άμυνα.  Η μάχη σώμα με σώμα θα κρατήσει περίπου τρείς ώρες.  Εκεί όμως που όλα φαίνονταν χαμένα οι Τούρκοι υποχωρούν κι ύστερα το βάζουν άταχτα στα πόδια.  Όσοι έμειναν στην πόλη πετσοκόφτηκαν, όσοι ήταν στα τείχη γκρεμοτσακίστηκαν.

Θαύμα! Λένε οι Ιππότες του Αη Γιάννη.  Θαύμα, γιατί ενώ το μακελιό ήταν στο κατακόρυφο, ιδού! Xρυσός σταυρός έλαμψε πάνω απο την πόλη. Δεξιά κι αριστερά, η Παναγιά κι ο Aϊ Γιάννης -οι προστάτες του Tάγματος. Ξοπίσω, ντούροι και πάνοπλοι, οι Iππότες που ‘χαν πέσει στην υπεράσπιση της πόλης! Δρόμο οι Tούρκοι!

Oι Pοδίτες, τώρα, που ‘χαν χύσει κι αυτοί μπόλικο αίμα -Tούρκικο και δικό τους- δε σκοπεύουν να χαρίσουν τη νίκη σε κανένα Φράγκο, άνθρωπο ή άγιο.  Tο θαύμα, επέμεναν, το ‘κανε ο δικός τους ο άγιος ο αγαπητός, ο Aϊ Παντελεήμονας. Aυτός γιόρταζε στις 27 του μήνα όταν άρχισε η τούρκικη επίθεση.

Πειστική απάντηση δεν δώθηκε ποτέ.  Απλά παραθέτω τα γεγονότα γιατί δεν σκοπεύω να μπλεχτώ σε διαμάχη αγίων. Ένα είναι πάντως βέβαιο: πως την ημέρα εκείνη τα χρυσοκέντητα μπαϊράκια των Tούρκων, μαζί μ’  αυτό του ίδιου του αρχηγού τους Mεσίχ Πασά, περιφέρονταν σαν λάφυρα στους δρόμους της Pόδου.

Μάθημα ιστορίας τέλος.  Για την ώρα.

With all attention focused on the Olympics I missed the anniversary by two days, but it is never too late for a bit of history of our place:

Rhodes, 27 July 1480.  All day, more than 300 huge cannonballs demolish the walls on the side of the Jewish quarter.  The next morning, 28 July, 2500 Janissaries, the blossom of the Ottoman army push back the few defenders of the ruins and raise their banners on top the Tower of Italy.  From there they pour down inside the city.  Sword in hand, wounded, the Grand Master d’ Aubusson leads the defence.  The fierce hand to hand combat lasts for over three hours and as all seems to be lost for Rhodes the Turks retreat and then begin to run.  Those who have forced their way into the town are hacked to death;  those who are on the walls are shoved over to their deaths.

A miracle!  Say the good Knights of St. John. A miracle because while the slaughter is at its height,  Lo! a golden cross is gleaming in the sky above the city.  On either side of it are the Holy Virgin and St. John,  the holy patrons of the Order.  And behind,  beaming in their armorial splendor,  the knights who had fallen in the defence of the city! Gone are the Turks and still running.

Now the Rhodians,  who have wasted a lot of blood,  both Turkish and their own,  have their own version and will not readily give credit for the victory to any “Frank”,  man or spirit.  Miracle,  yes.  But,  they insist,  it’s their own beloved St. Panteleimon who done it.  It was after all on his feast- day,  the 27th,  when the attack begun.

Go figure it out.  As for me, I have no wish to get involved in a dispute between saints. In any case,  one thing is certain.  On that day,  the gold- embroidered standards of the Turks,  including that of their general Misac Pasha,  were being paraded in the streets of Rhodes as spoils of war.

End of history lesson, for now.

 


Αφού έμεινα ξύπνιος μέχρι τις 03:00 για να παρακολουθήσω την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών ας τελειώσω το σχόλιό μου γι αυτούς.

Λοιπόν, η γνώμη μου δεν άλλαξε.  Τίποτα το συγκλονιστικό, τίποτα που θα το θυμόμαστε ύστερα απο δυο τρείς μέρες.  Δεν έλειψαν βέβαια μερικές καλές στιγμές όπως με τον Paul McCartney.  Ωραίος κι ο βωμός της φλόγας και ο συμβολισμός του.  Να πω την αλήθεια μου, το διασκέδασα και με τη βασίλισσα, με το χιούμορ της.  Όχι μόνο γιατί δέχτηκε να “πηδήξει” απο το ελικόπτερο αλλά και γιατί δέχτηκε να υποδυθεί τον εαυτό της σε “ταινία”.  Σκέφτομαι τι θα γινόταν αν εμείς πετάγαμε τη Φριδερίκη απο το αερόπλανο. Χαχαχαχαχα!

Για να τελειώνουμε, η τελετή μου φάνηκε σαν μια συρραφή απο επεισόδια άνισης ποιότητας, που πολλές φορές δε φαίνονταν να έχουν κάποια συνέχεια.  Ήταν περισσότερο φτιαγμένη για την τηλεόραση –απο κεί βγαίνουν τα μεγάλα κέρδη, ε- και δεν μπορώ να φανταστώ πώς φάνηκε στους θεατές του σταδίου.

Η σύγκριση με τις αντίστοιχες τελετές Αθήνας, Πεκίνου είναι συντριπτικά σε βάρος του Λονδίνου.

After staying up until 03:00 to watch the opening ceremony of the Olympics I think I should now finish my previous post.

My opinion hasn’t changed.  There was nothing from it that we will remember in a positive way two three days from now.  Not that there was not the odd good moment here and there, like Paul McCartney.  I also like the cauldron that holds the Olympic flame and its symbolism and, to tell the truth, I had fun with the queen, with her humor.  Not only because she agreed to “jump” from the helicopter but also for acting her own self in a “film”.  I cannot imagine what it would be like if we had thrown our own Frederika from an airplane.  Hahahahahaha!

To sum it up.  The ceremony was like a patchwork of often unrelated –or so they seemed- stories of uneven quality.  It was made for the TV (this is were the big money comes from, eh) and I cannot imagine what it was like for the spectators in the stadium.

Comparison with the corresponding ceremonies in Athens and Beijing are heavily against London.


Η τελετή της έναρξης των Ολυμπιακών είναι σε εξέλιξη καθώς γράφω το σημείωμα αυτό.  Τίποτα μέχρι τώρα που να με εντυπωσιάσει, να με καρφώσει στην καρέκλα.  Ας είμαστε όμως δίκαιοι.  Ακόμα δεν τέλειωσε και αύριο ίσως γράψω περισσότερα.

The Opening ceremony of the London Olympics is in progress as I am writing this. So far nothing much to really impress me, nothing to “rivet” me to the chair.  But let’s be fair, it ain’t over yet.  Tommorow I may return with more.


Το blog αυτό βγήκε στον “αέρα” πριν ενάμισυ περίπου μήνα, στις 17 Ιουνίου.  Ξεκινόντας όχι μόνο δεν ήξερα καλά καλά πώς να το δια-χειριστώ μα δεν ήξερα και τι να περιμένω… θα το διάβαζε άραγε κανένας ή θ’ αναγκαζόμουν να τα παρατήσω ύστερα απο λίγο;

Η αλήθεια είναι πως αφιερώνω πολύ χρόνο σ’αυτό.  Μου δίνει μια διέξοδο στην ανάγκη έκφρασης και επικοινωνίας, με λόγια ή σκίτσα, κάτι που μούλειψε απο τότε που σταμάτησα να συνεργάζομαι με την εφημερίδα.  Επι σαράντα χρόνια δημοσίευα ενυπόγραφα τη γνώμη μου στις μεγαλύτερες εφημερίδες και το να εφράζω ανοιχτά την άποψή μου μούγινε συνήθεια.  Και το χούι είναι δεύτερη φύση, που λένε.

Τώρα, ύστερα απο ενάμισυ μήνα, λέω πως κάτι γίνεται και θέλω να ευχαριστήσω όλους που με διαβάζετε.  Σύμφωνα με τις μετρήσεις ο μέσος όρος επισκέψεων είναι 70 την ημέρα, κάτι που ξεπερνάει τις αρχικές μου προσδοκίες.  Αυτό που λείπει τώρα είναι τα δικά σας σχόλια που μ’ ενδιαφέρουν πολύ.  Κάντε κλικ (κλικάρετε, στα Ελληνικά) στο CLICK TO COMMENT, κάτω απο τον τίτλο του κάθε δημοσιεύματος και ακολουθήστε τις οδηγίες.  Θα σας δωθεί ένα password κι αυτό θα είναι όλο που χρειάζεστε στο μέλλον.

Μπορείτε να γράψετε ό,τι θέλετε… χουμ χουμ χουμ… ε, όχι κι ό,τι θέλετε δηλαδή.  Προσοχή:  Δεν θα δημοσιεύονται βρυσιές, ρατσιστικά σχόλια, προσβολές και επιθέσεις κατά προσώπων και θρησκειών.  Αυτά θα πηγαίνουν κατευθείαν στον κάλαθο των αχρήστων χωρίς εξήγηση.

Ελληνικά και Αγγλικά τα χειρίζομαι άπταιστα και καλό θάναι τα σχόλιά σας να είναι σε μια απ’ αυτές τις γλωσσες.  Γαλλικά και Ιταλικά τα βολεύω έτσι κι έτσι και τα Γερμανικά μου είναι όσα έμαθα στις ταβέρνες της Λαχανιάς.  Δεν θα δημοσιεύονται σχόλια σε Greeklish, τα οποία απαγορεύονται δια ροπάλου.

Περιμένω, λοιπόν.

This blog was first posted about one- and- a –half month ago, on June 17.  As I started not only I didn’t know much about how to manage it but also I didn’t know what to expect… would anyone read it or would I be forced to quit after a while.

It is true that I dedicate much of my time to the management of the blog.  It is for me a way out for my need of expression and communication, with words or with drawings, something I have missed since I stopped working for the newspaper.  For forty years I published my signed opinion in some of the best papers and so to openly express myself has become a habit – and habit is second nature, it is said.

Now, 45 days later, I can say that something is moving, something is happening, and I want to thank all those who read this blog, whether you agree or not with me.  According to my “meter” the average visits are 70/day, something that exceeds my initial expectations.  What is missing now is your own comments.  You can go to the link “CLICK TO COMMENT”, right after the title of each post and follow the instructions.  You will be given a password and that will be it from then on.

You can write whatever you want… errrr… well, almost.  Attention, please:  foul language, insults to persons or religions, racist comments and the like will not be accepted.  They will find the way to the trash without further explanation.

I am fluent in Greek and English, so it is best that you comment in one of these languages.  French and Italian I manage so so.  My German is what I have picked up in the taverns of Lachania –not good.

So, start shooting, please.