Το καλοκαίρι μπήκε με φόρα. Αφόρητη η ζέστη σήμερα (Σάββατο) με 38 C στην σκιά και χωρίς πνοή αέρα. Όλα τα παράθυρα ανοιχτά μπας και κάνει λίγο ρεύμα, ανεμιστήρες εδώ κι εκεί. Ο Μαύρος χωμένος κάτω απο τους ασκινούς που κρατάνε ακόμα λίγη υγρασία απο το χθεσινό πότισμα και οι γάτες ξάπλα στις υγρές πλάκες τις βεράντας. Παλιοκατάσταση κι έρχονται και χειρότερα, λέει.
Πού διάθεση για σκίτσα και σχόλια!… Μόλις όμως άρχισε να γέρνει ο ήλιος καβαλήσαμε με τη Νοομι την Ματθίλδη (μηχανή για όσους δεν γνωρίζουν, και μην πάει ο νους στο κακό) και φουλάραμε κατά τον νοτιά να μας φυσίξει λίγο το τεχνιτό αεράκι που φτιάχνει η μηχανή. Καταλήξαμε στο Πλημμύρι – παρα θιν’ αλός, για όσους πάλι δεν γνωρίζουν. Ούζο δροσερό, χταπόδι στα κάρβουνα και λίγα λόγια καθώς παρακολουθούσαμε τα χρώματα να αλλάζουν σε στεριά και θάλασσα. Το ηλιοβασίλεμα να γίνεται όλο και πιο σκούρο κοκκινόχρυσο μέχρι που έφτασε η “μπλε ώρα”. Όλα, γη και θάλασσα, σε μύριες παραλαγές του μπλέ που όλο και σκουραίνανε καθώς κατέβαινε το σκοτάδι. Και τότε άρχισε να λάμπει σαν καθρέφτης η θάλασσα, σαν λυωμένο ασήμι, ενώ ο κόλπος και η παραλία γίνονταν όλο και πιο σκοτεινά.
Και νά σου τα ούζα κι ύστερα, όταν πια είχε σκοτεινιάσει, ήρθε κι η ψιλοκουβέντα για τούτο και για κείνο και τύχανε και κάποιο παλιόφιλοι σ’ ένα διπλανό τραπέζι μέχρι την ώρα να καβαλήσουμε και πάλι την Ματθίλδη. Κι ευτυχώς που η Ματθίλδη γνωρίζει καλά τον δρόμο για το σπίτι, αρκεί να της ψιθυρίσεις πού θέλεις να πας. Και μας πήγε… και τώρα γράφω.


Το νησί μας, η Ρόδος, είναι ένας τόπος μαγικός, γεμάτος μυστήριο, όπου το αναπάντεχο μπορεί να συμβεί ανα πάσα στιγμή και που δεν παύει να εκπλήσσει -όχι ευχάριστα πάντα, ομολογώ- όχι μόνο τον επισκέπτη αλλά και τον ντόπιο ακόμα. Εμένα, ας πούμε.
Δυο περίπου χιλιόμετρα μετά το Γεννάδι πηγαίνοντας νότια ξεκινάει ένας δρόμος που οδηγεί κατ’ ευθείαν στην Λαχανιά. Είναι ο παλιός δρόμος, που συνέχιζε και συνεχίζει διακλαδιζόμενος προς Μεσαναγρό και Κατταβιά. Είναι σε άθλια κατάσταση αφού δεν έχει συντηρηθεί εδώ και περίπου δυο χρόνια, περνάει όμως μέσα απο μια πανέμορφη φύση που εναλάσσεται ανάμεσα σε αραιές καλλιέργειες και, κυρίως, δάσος. Σε κάποιο σημείο συναντάει και περνά πάνω από τον Σκολονίτη ποταμό, που τα τελευταία χρόνια με τα χίλια ζόρια κατευάζει λίγο νερό τον χειμώνα.
Εκεί κοντά, λοιπόν, πάρθηκε και η φωτογραφία που βλέπετε. Περνάω συχνά απο κεί και πάντα έκοβα ταχύτητα όπως όφειλα βλέποντας το σήμα, αν και αυτό δεν φαινόταν να έχει κάποιον λόγο ύπαρξης. “Που ξέρεις”, σκεφτόμουνα,”Ελλάδα είν’ εδώ…”. Τελικά η περιέργειά μου μ’ έκανε μια μέρα να σταματήσω. Κοίταξα γύρω χωρίς να διακρίνω τον λόγο που θα δικαιολογούσε την σήμανση. Σκέφτηκα πως ίσως είναι για να προσέχουμε τα ελάφια ή τα κατσίκια που ανεξέλεγκτα αλωνίζουν, άσε που μια φορά είχα συναντήσει εκεί κοντά και κάτι γουρουνάκια.
Δεν κρύβω πως σκέφτηκα ακόμα οτι ίσως κάποιος εξυπνάκιας θέλησε να αστειευτεί μ’ αυτόν τον τρόπο αφαιρόντας το σήμα απο την σωστή του θέση – μπροστά σε κάποιο σχολείο ίσως- αμέσως όμως απέρριψα μέσα μου την πιθανότητα αυτήν. Εμείς δεν κάνουμε τέτοια πράγματα, κάνουμε; Κι έτσι, το μυστήριο παραμένει. Αυτό δεν έλεγα και στην αρχή;


Σοβαρες ελπιδες δημιουργούνται για την επίλυση του χρόνιου προβλήματος νερού που αντιμετωπίζει η Λαχανιά. Απρόσμενα, μια νέα και πολύ λίγο γνωστή γεώτρηση στα όρια του χωριού υπόσχεται πολλά και δίνει μεγάλες ελπίδες καθώς, αν και δεν υπάρχει ακόμα επίσημη ανακοίνωση και στοιχεία, οι πρώτες εικόνες δείχνουν την ύπαρξη μεγάλης ποσότητας νερού υπο πίεση.
Οι κάτοικοι του χωριού, αγρότες στην πλειοψηφία τους, πανηγυρίζουν και αποδίδουν την ευτυχή αυτήν εξέλιξη στις κινητοποιήσεις και τις παραστάσεις τους προς τον Δήμο και ειδικότερα την ΔΕΥΑΡ που, υπο την πίεση των πραγμάτων, υποχρεώθηκε να προβεί στις ανάλογες ενέργειες.
Για όσους δεν γνωρίζουν, το οξύτατο πρόβλημα όχι μόνο στην ποσότητα αλλά και την ποιότητα του νερού αρδευσις και ύδρευσης, οφείλεται σε συνδιασμό παραγόντων όπως η ανομβρία, η αυξανόμενη κατανάλωση λόγω της τουριστικής ανάπτυξης, η αλόγιστη σπατάλη καθώς και η αδυναμία -αδιαφορία ή και ανικανότητα λένε πολλοί- της ΔΕΥΑΡ να αντιμετωπίσει το πρόβλημα. Χαραχτηριστική στην περίπτωση αυτή είναι η επι σειρά ετών μη εκμετάλλευση του ταμιευτήρα του Σκολονίτη ποταμού, που θα ήταν σε θέση να ελαφρύνει κατά πολύ, αν όχι και να εξαλείψει το πρόβλημα.
Στην φωτογραφία η νεα γεώτρηση.



sunrise

ΠΙΝΔΑΡΟΥ ΟΛΥΜΠΙΟΝΙΚΟΣ 7ος
Στον Ρόδιο Διαγόρα, νικητή στην πυγμαχία (468 π.Χ.)
Μετάφραση: Τασούλα Καραγεωργίου
………………………………………………………………………..
Καί καθώς λησμονῆσαν (ΣΣ οι θεοί) νά βάλουνε κλῆρο
γιά τόν Ἥλιο πού τύχαινε τότε νά λείπει
τόν θεό, παραλίγο, τόν  ἄμωμο, θ’ ἄφιναν δίχως μερίδιο∙
τούς τό θύμισε ὅμως ἐκεῖνος∙
καί θά ὅριζε ὁ Δίας καινούργια ἀπ’ ἀρχῆς μοιρασιά,
μά ὁ Ἥλιος ἀρνήθηκε∙
γιατί εἶπε πώς βλέπει ἀπ’ τά βάθη τῆς θάλασσας
στόν ὁλόλευκο ἀφρό ν’ ἀνεβαίνει ὁλοένα μιά χώρα
πού ὁ πλοῦτος της μέλλει κοπάδια κι ἀνθρώπους νά θρέψει.

Κι ἀπ’ τή μοίρα τή Λάχεση, μέ τ’ ὁλόχρυσο χτένι,
νά σηκώσει τά χέρια ζητᾶ καί τόν ὅρκο
τῶν θεῶν νά σφραγίσει
συμφωνώντας μαζί μέ τοῦ Κρόνου τόν γιό,
πώς ἡ νῆσος αὐτή στό αἰθέριο τό φῶς σάν βρεθεῖ,
τό δικό του νά εἶναι μερίδιο γιά πάντα.
Καί τά λόγια αὐτά πληρωθῆκαν καί  ἀλήθεψαν ὅλα.
τό νησί ἀπ’ τήν ἄρμη τῆς θάλασσας βλάστησε
κι ἀπό τότε δικό του τό ἔχει ὁ πατέρας,
τῶν ὀξειῶν ἡλιαχτίδων ὁ ἄρχοντας
τῶν πυρίπνοων ἵππων ὁ ἀφέντης.
………………………………………………………………………..

===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===

PINDAR 7th OLYMPIC HYMN
To Diagoras of Rhodes, Olympic winner in boxing, 468 b.C.
My translation
…………………………………………………………………………
And because they (the gods) forgot to draw a lot for the Sun
who happened to be away at the time
the immaculate god would have been left without share.
But he reminded them.
and Zeus was about to order a new sharing to begin
but the Sun refused.
Because he said he can see from the depths of the sea
rising toward the white foam a land
that her wealth was destined to support men and herds of animals

And from Lachesis, the Fate with the golden comb,
he asked that she would raise her hands and seal
the oath of the gods
agreeing together with the son of Cronos
that when this island comes to the ethereal light
it would be his for ever.
And those words were fulfilled and everything came true.
The island grew from the brine of the sea
and since then it belongs to the father,
the ruler of the sharp sun rays,
the master of the fire breathing horses.
………………………………………………………………………..