Λαχανιά, Τετάρτη βράδυ, στο “Παλιό Καφενείο”. Μια μικρή κομπανία -ο Χάρης, η Άννα και η Τζούλια, φίλοι φίλων- που βρήκαν τον δρόμο για την Νότια Ρόδο κι έτσι στήθηκε το μικρό “πανηγυράκι”. Με καλή παρέα, με πολύ χορό στον δρόμο, πού αλλού, με πολύ τραγούδι και το σχετικό κρασί.
Μακάρι να είσασταν κι εσείς εκεί. Την επόμενη φορά,

===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===

Lachania, Wednesday night at the “Old Kafeneion”. A small music group -friends of friends- who somehow found the way to South Rhodes, A small “panygiri” was spontaneously set up with good company, with singing and dancing in the street -where else?- and the inevitable and necessary wine.
I wish you were there. Next time… perhaps.

 


Προχτές, Παρασκευή, ήταν τα εγκαίνεια της έκθεσης με την καινούρια δουλειά της Karla Handel. Στο φρεσκο-ασπρισμένο Ελαιοτριβείο, με όλον τον καλό κόσμο της Λαχανιάς παρόντα.
Μια θαυμάσια έκθεση. Πίνακες με μεικτή τεχνική, σχέδια με μελάνι, μερικά αφηρημένα μα τα περισσότερα με θέματα εμπνευσμένα απο την Λαχανιά, με το Ροδίτικο φως να ξεπηδά απο μέσα τους.
Για όσους δεν την είδατε, υπάρχει ακόμα καιρός. Η έκθεση θα είναι ανοιχτή μέχρι τις 31 του μήνα. Αν την χάσετε θα χάσετε!

===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===

Last Friday, in the freshly white washed Olive Mill it was the opening of the exhibition of Karla Handel’s new work, with Lachania’s “who is who” present.
A beautiful exhibition! Paintings of mixed technic, ink drawings, some abstract but most of them inspired by Lachania, with Rhode’s bright light shining through.
For those of you who haven’t seen it there is still time: the exhibition will be open until the 31st of August. Don’t miss it because you will miss something!



Εδώ και καιρό είμαστε θεατές μιας θεατρικής παράστασης που θα ήταν κωμική αν δεν ήταν τραγική. Τίτλος της παράστασης, “Αντιπαράθεση Περιφέρειας – Δήμου για τον Γαδουρά”. Εξηγούμαι:
Θεατρική παράσταση γιατί είναι δημόσια και περίοπτη, με θεατρικές κορώνες, πόζες και διάφορα “ουε βαβαί παπαί ιαταταί” .
Κωμική γιατί περιέχει όλα τα στοιχεία μιας, κακής έστω και χοντροκομμένης, κωμωδίας: υπονούμενα, χτυπήματα κάτω απο την ζώνη με ενδιάμεσα συναινετικά δήθεν χαμόγελα, νευράκια, εξώδικα και απειλές. Κάτι σαν τον Καραγκιόζη δηλαδή.
Όπου οι πρωταγωνιστές αλληλοκατηγορούνται πετώντας το μπαλάκι ο ένας στον άλλο, αρνούμενοι να παραδεχτούν τις δικές του ο καθένα ευθύνες που σίγουρα θα υπάρχουν -γιατί αν δεν είναι δικιά τους ευθύνη ποιανού είναι, δικιά μου ή δικιά σας; Είναι κωμική και γιατί ενώ κάποιοι παριστάνουν τώρα τις αθώες περιστερές το πρόβλημα που ερχότανε σταδιακά το βλέπαμε όλοι και έπρεπε να έχει αντιμετωπιστεί προληπτικά εδώ και χρόνια.
Όμως, η κωμική παράσταση καταλήγει σε τραγωδία αφού παίζεται στου κασίδη το κεφάλι, όπου κασίδης ημείς και υμείς, οι υποχρεωμένοι να παρακολουθούμε με ανοιχτό το στόμα (χαστοί, που λέμε στην Ρόδο) χωρίς να μπορούμε να παρέμβουμε, ενώ στερούμαστε το πολυτιμότερο αγαθό -το νερό.
Κι εδώ να πούμε και κάτι άλλο. Η περί Γαδουρά φασαρία γίνεται σχετικά με την πόλη -για να φτάσει στην πόλη Ρόδο το νερό. Κουβέντα για το υπόλοιπο νησί, αφού όπως διαβάζω το νερό του Γαδουρά θα φτάσει εκεί “σε δεύτερη φάση”. Έχοντας υπ’ όψη τι και πόσος χρόνος χρειάστηκε για να πραγματοποιηθεί η “πρώτη φάση” εύκολα συμπεραίνει κανείς πότε θα πραγματοποιηθεί η δεύτερη. Ζωή νά’χουμε.
Λοιπόν, κυρίες και κύριοι της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Αυτοδιοίκησης (το λες και γεμίζει το στόμα σου) η Νότια Ρόδος υποφέρει μα όχι μόνο αυτή, απ’ ό,τι διαβάζω στον τύπο. Οι καλλιέργειες υποφέρουν καθώς ποτίζονται όχι απλά με “υφάλμυρο νερό” αλλά με σκέτη θάλασσα, ενώ ο ταμιευτήρας του Σκολονίτη που θα ήταν μια κάποια λύση μένει ανεκμετάλλευτος χρόνια τώρα. Υπάρχουν περιοχές όπου εκτός απο την τουαλέτα όλα τ’ άλλα σ’ ένα σπιτικό, ακόμα και το νύψιμο του προσώπου και το πλύσιμο των δοντιών, γίνονται με εμφιαλωμένο νερό και όπου το ντούς (όχι “ντούζ”) γίνεται με θαλασσινό νερό. Όλα αυτά με μεγάλο οικονομικό κόστος για τον κάθε καταναλωτή που γίνεται ακόμα μεγαλύτερο αν προστεθεί η φθορά σε οικιακές συσκευές και υδραυλικές εγκαταστάσεις.
Και η αλόγιστη σπατάλη και κακοδιαχείρηση του νερού συνεχίζεται. Η υπερκατανάλωση (δώσ’ του να χτίζουμε ξενοδοχεία που δεν μπορούμε να τα υδροδοτήσουμε χωρίς να στερήσουμε το νερό απο τον ντόπιο πληθυσμό), δώσ’ του οι πισίνες 50 μέτρα απο την θάλασσα αλλά και σε “βίλες” σε λόφους και βουνά και δωσ’ του η σπατάλη με το μέρα νύχτα πότισμα του γκαζόν και το διαρκές κατάβρεγμα της αυλής και της βεράντας για να καταπολεμηθεί η ζέστη. Και δώσ’ του οι συνεχείς βλάβες στο απαρχαιωμένο και κακοφτιαγμένο δύκτιο της ΔΕΥΑΡ, με τόνους νερό να πηγαίνει χαμένο απο τις διαρροές. Η οποία ΔΕΥΑΡ, σημειωτέον, χρεώνει αλλοπρόσαλλα ό,τι της κατέβει άλλοτε γελοιωδώς λίγα κι άλλοτε γελοιωδώς πολλά.
Αυτά στα πρόχειρα, χωρίς απ’ ο,τι μπορούμε να δούμε να λαμβάνεται κάποιο μέτρο. Ούτε κάν το απλούστερο, μια γερή καμπάνια δηλαδή (από τον Δήμο; Απο την Περιφέρεια;) ώστε να υπάρξει πληροφόριση και συνειδητοποίηση του προβλήματος, ακόμα όμως και κάποια μέτρα περιορισμού της χρύσης του νερού, αν χρειαστεί.

Αν κάποιος αρμόδιος νομίζει πως υπερβάλλω, με μεγάλη ευχαρίστηση θα τον τράτερνα έναν καφέ κι ένα ποτήρι κρύο νερό -απο το νερό που τρέχει η βρύση μου. Κατοικώ στον παλιό δρόμο Γεννάδι – Λαχανιά.


Ζωγράφος που πολλά χρόνια τώρα μοιράζεται τον χρόνο της ανάμεσα στο σπίτι της στην Γερμανία και το σπίτι της στην Λαχανιά, η Karla Handel εκθέτει την πρόσφατη δουλειά της – έργα εμπνευσμένα τα περισσότερα απο το χωριό που αγαπά και την αγαπά.
Στο παλιό ελαιοτριβείο της Λαχανιάς, την Παρασκευή 18 Αυγούστου και ώρα 18.30.
Η έκθεση θσ διαρκέσει μέχρι την 31 Αυγούστου.
Θα σας δούμε εκεί!

================================

A painter that since many years shares her time between her home in Germany and her home in Lachania, South Rhodes, Karla Handel exhibits her latest work -paintings and drawings inspired mainly by the village which she loves and is loved by.
In the Old Oil Mill of Lachania, on Friday 18 August, at 18.30 hrs.
The exhibition will be open until the end of August.
We’ll see you there!


Το καλοκαίρι μπήκε με φόρα. Αφόρητη η ζέστη σήμερα (Σάββατο) με 38 C στην σκιά και χωρίς πνοή αέρα. Όλα τα παράθυρα ανοιχτά μπας και κάνει λίγο ρεύμα, ανεμιστήρες εδώ κι εκεί. Ο Μαύρος χωμένος κάτω απο τους ασκινούς που κρατάνε ακόμα λίγη υγρασία απο το χθεσινό πότισμα και οι γάτες ξάπλα στις υγρές πλάκες τις βεράντας. Παλιοκατάσταση κι έρχονται και χειρότερα, λέει.
Πού διάθεση για σκίτσα και σχόλια!… Μόλις όμως άρχισε να γέρνει ο ήλιος καβαλήσαμε με τη Νοομι την Ματθίλδη (μηχανή για όσους δεν γνωρίζουν, και μην πάει ο νους στο κακό) και φουλάραμε κατά τον νοτιά να μας φυσίξει λίγο το τεχνιτό αεράκι που φτιάχνει η μηχανή. Καταλήξαμε στο Πλημμύρι – παρα θιν’ αλός, για όσους πάλι δεν γνωρίζουν. Ούζο δροσερό, χταπόδι στα κάρβουνα και λίγα λόγια καθώς παρακολουθούσαμε τα χρώματα να αλλάζουν σε στεριά και θάλασσα. Το ηλιοβασίλεμα να γίνεται όλο και πιο σκούρο κοκκινόχρυσο μέχρι που έφτασε η “μπλε ώρα”. Όλα, γη και θάλασσα, σε μύριες παραλαγές του μπλέ που όλο και σκουραίνανε καθώς κατέβαινε το σκοτάδι. Και τότε άρχισε να λάμπει σαν καθρέφτης η θάλασσα, σαν λυωμένο ασήμι, ενώ ο κόλπος και η παραλία γίνονταν όλο και πιο σκοτεινά.
Και νά σου τα ούζα κι ύστερα, όταν πια είχε σκοτεινιάσει, ήρθε κι η ψιλοκουβέντα για τούτο και για κείνο και τύχανε και κάποιο παλιόφιλοι σ’ ένα διπλανό τραπέζι μέχρι την ώρα να καβαλήσουμε και πάλι την Ματθίλδη. Κι ευτυχώς που η Ματθίλδη γνωρίζει καλά τον δρόμο για το σπίτι, αρκεί να της ψιθυρίσεις πού θέλεις να πας. Και μας πήγε… και τώρα γράφω.