Kαι πάλι βραδυά γενεθλίων στα μέρη μας η χθεσινή, μα πολύ εξαιρετικά γενέθλια την φορά αυτήν. Εννιά δεκαετίες ζωής έκλεισε η Καρόλα,  πάντα όμορφη και αξιοπρεπής, καλλιεργημένη, με αληθινή αγάπη για την Ελλάδα και τον πολιτισμό της, πάντα ανεξάρτητη και αυτοδύναμη, σεβαστή και αγαπητή απο όλους.
Αφού γύρισε τον κόσμο – πολλῶν δ᾽ ἀνθρώπων ἴδεν ἄστεα καὶ νόον ἔγνω, που λέει ο ποιητής- αφού δοκίμασε διάφορα μέρη της Ελλάδας και της ίδιας της Ρόδου, καταστάλλαξε τελικά στην Λαχανιά πριν 20 περίπου χρόνια και πρόσφατα στο Γεννάδι,. Είναι χαρά μας να την έχουμε μαζί μας εδώ.
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, ΚΑΡΟΛΑ!

===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===

Another birthday in our parts last night but a special one this time. Carola celebrated her 90th year, as pretty and dignified as ever, cultured, with true love and appreciation for Greece and her culture, always independent and self sufficient, loved and respected by all.
After she travelled far and wide – of many people she saw the cities and learned their minds, as Homer would say- and after she tried various places in Greece and even Rhodes, she finally settled in Lachania, and lately to Gennadi, about 20 years ago.
It is our joy to have her with us. HAPPY BIRTHDAY, CAROLA!


Ετούτο είναι για την Deina, την μικρή μου φίλη που μια μέρα μου είπε για τους δράκους που τριγυρνούν πετώντας πάνω απο το σπίτι μας στην Λαχανιά. Και για κείνο εκεί το δέντρο που δεν είναι δέντρο παρά ένας πεθαμένος δράκος. Γιατί έτσι γίνονται οι δράκοι όταν πεθάνουν, αν δεν το ξέρετε.   Αυτό θα σας το δείξω άλλη φορά.

===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===

This is for Deina, my little friend who told me once about all those dragons who fly around our house in Lachania. And about that tree over there that is not really a tree but a dead dragon instead. Because this is what dragons become when they die, in case you didn’t know.  That one I will show you another time.



Λαχανιά. Νύχτα Κυριακή προς Δευτέρα, 23 Οχτωβρίου. Ο Νίκος γιορτάζει τα χουμ…χουμ… τέλος πάντων γενέθλιά του. Μαζί και η Irmgard, η Noomi και η Ursula και φυσικά εγώ.
Ωραία βραδιά, παλιόφιλοι όλοι γαρ, απ’ εκείνες τις βραδυές που η καρδιά δείχνει να είναι πολύ νεώτερη απο το σώμα.
Στην φωτό, ο Νίκος με το δώρο μου: ένα σκίτσο μου καμωμένο πριν 20 ακριβώς χρόνια. Φάνηκε να του αρέσει γιατί, όπως είπε, δείχνει πως δεν έχει αλλάξει πολύ στα χρόνια αυτά. Ας είναι. Χρόνια πολλά, Νίκο!
===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===
Lachania. The night betwenn Sunday and Monday, 23 October. Nicos’ … well…something birthday. Celebrating together with Irmgard, Noomi, Ursula and me, of course.
One of those nights where the heart seems to be much younger than the body.
In the photo, Nicos with my present: a caricature of him made exactly 20 years ago. It seems that he liked it because, as he said, it doesn’t show him to have aged at all in all those years. Well… happy birthday, Nico!


Λαχανιά, Τετάρτη βράδυ, στο “Παλιό Καφενείο”. Μια μικρή κομπανία -ο Χάρης, η Άννα και η Τζούλια, φίλοι φίλων- που βρήκαν τον δρόμο για την Νότια Ρόδο κι έτσι στήθηκε το μικρό “πανηγυράκι”. Με καλή παρέα, με πολύ χορό στον δρόμο, πού αλλού, με πολύ τραγούδι και το σχετικό κρασί.
Μακάρι να είσασταν κι εσείς εκεί. Την επόμενη φορά,

===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===

Lachania, Wednesday night at the “Old Kafeneion”. A small music group -friends of friends- who somehow found the way to South Rhodes, A small “panygiri” was spontaneously set up with good company, with singing and dancing in the street -where else?- and the inevitable and necessary wine.
I wish you were there. Next time… perhaps.