………………………………………………….
Πότε δεν είδα κάποιον να κοιτάζει
με μάτια τόσο μελγχολικά
εκείνο το μικρό γαλανό πανί
που ουρανό το λεν’ οι φυλακισμένοι
κι ούτε το κάθε σύννεφο που σέρνει
τα ξέφτια του καθώς περνάει

Δεν έτριβε τα χέρια κι ούτ’ έκλαιγε,
κι ούτε θρυνούσε,
μα τον αέρα έπινε λες κι ήταν
κάποιο φάρμακο παυσίπονο.
Με στόμα ανοιχτό έπινε τον ήλιο
σαν να ‘τανε κρασί!
…………………………………………………
Oscar Wilde, Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΗΣ ΦΥΛΑΚΗΣ ΤΟΥ ΡΕΝΤΙΝΓΚ

===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===

………………………………………………….
I never saw a man who looked
With such a wistful eye
Upon that little tent of blue
Which prisoners call the sky,
And at every wandering cloud that trailed
Its raveled fleeces by.

He did not wring his hands nor weep,
Nor did he peek or pine,
But he drank the air as though it held
Some healthful anodyne;
With open mouth he drank the sun
As though it had been wine!
………………………………………………….
Oscar Wilde, THE BALLAD OF READING GAOL

Και πάλι ζητώ κατανόηση για την μετάφραση… σκιτσογράφος είμαι, ε.

 



Η Noomi μου θύμησε πως ένας λόγος που ξεκίνησα το μπλόγκ μου αυτό ήταν να δείξω δουλεία που δεν μπορώ να δείξω αλλοιώς. Λέω δηλαδή πως πάντα έχω μαζί μου μολύβια και μαρκαδόρους κι ένα μικρό ή όχι τόσο μικρό μπλόκ, όπου σκιτσάρω ό,τι βρεθεί μπροστά μου.
Πρόβλημα: Πώς τα εκθέτω τα σκιτσάκια αυτά, χωρίς να κάνω το μπλοκ μου φύλλα και φτερά.
Απάντηση: Ανέβασέ τα στο ιντερνετ.
Δείξτε λοιπόν κατανόηση αν η ανάρτησή μου αυτή -αλλά και άλλες παρόμοιες – φαίνονται άσχετες. Δεν είναι. Εγιναν σε κάποια ταβέρνα ή καφενείο καθώς περνούσα την ώρα μου.
===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===
Noomi reminded me that one of the reasons I started this blog was to show work of mine that I could not otherwise show. What I mean is that I always carry pencil and pen and some small or not so small sketchbook to draw whatever may attract my attention.
Problem: How do I exhibit those little sketches without pulling out leaf by leaf of the sketchbook .
Answer: Scan them and post them on my blog.
So, please, show some understanding if this post -and others similar- seem to be out of time and place. They are not. They were made in some tavern or café as I was trying to kill time.



Μονόλιθος, η άνοδος προς το κάστρο (της Μονολίθου). Σκιτσάκι που έκανα περιμένοντας κάτι φίλους να κατέβουν. Μιά πινακίδα, “ΚΑΣΤΡΟ ΜΟΝΟΛΙΘΟΥ”, μας πληροφορεί πως είμαστε στην Μονόλιθο και πως εκείνο το πράγμα μπροστά και πάνω απο το κεφάλι μας είναι ένα κάστρο που, εφόσον είμαστε στην Μονόλιθο, είναι της Μονολίθου. Πολύτιμη πληροφορία, καίρια και στρατηγικά τοποθετημένη, μη τυχόν και νομίσει κανείς οτι βρισκεται στο λιμάνι του Φαλήρου, μπροστα στον ΑΒΕΡΩΦ.

===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===

Rhodes. Monolithos, the ascend to the castle (of Monolithos). A sketch while I was waiting for some friends to come down. A sign, “MONOLITHOS CASTLE”, informs us that we are indeed in Monolithos and that thing in front and over our heads is a castle and since we are in Monolithos this cannot be but the castle of Monolithos. A significant information, strategically positioned, just in case someone mistakenly thought they are in the port of Southampton in front of the TITANIC.