Παραδοσιακά, για μας τους σκιτσογράφους (γελοιογράφους) Ιούλιος και Αυγουστος ήταν δύσκολοι μήνες. Δυσκολο να βρει κανείς θέμα να σχολιάσει, καθώ η χώρα μας και όχι μόνο μπαίνει σιγά σιγά στο πνεύμα των διακοπών και όλες οι πολιτικές και συναφείς δραστηριότητες πατούν φρένο μέχρι που σταματούν τελείως ή σχεδόν τελείως. Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Το ίδιο πνεύμα, η ίδια διάθεση, καταλαμβάνει κι εμάς τους σκιτσογράφους. Ναι, μας αρέσει να βάζουμε στο στόχαστρο τους πολιτικούς μα μας αρέσουν κι άλλα… η παραλία, το χταποδάκι, το ούζο… ανθρώποι γαρ κι εμείς. Οντας σ’ αυτό το πνέυμα και μπουχτισμένος απο αντιπαραθέσεις του τύπου “η τρομοκρατία είναι απο την Αριστερά” (αν είναι δυνατόν), καταφεύγω και πάλι στην ποίηση της σαχλαμάρας, όπως ονομάτισε τα λίμερικ ο πατέρας τους Edward Lear.

===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===

Traditionally, July and August have been two very difficult months for editorial cartoonists, too hard to find something to comment on as the spirit of summer vacations makes its entrance and most of political activity grinds to a halt. But that’s not all. The same spirit, the same mood slowly prevails over us cartoonists as well. Yes, of course, we do like to aim and shoot at politicians but we do like other things as well… the beach, some grilled octopus and some cold ouzo… Being in that sort of mood and fed up with with the level of political argument and controversy- especially on the part of the conservative opposition- I once again seek refuge in some nonsense, an old limerick of mine.


Καθώς το κεφάλι μου απο την ζέστη εβούργιανε που λέμε στην Ρόδο, κάτι δηλαδή ανάμεσα σε κλούβιο αβγό και γιαούρτι, καταφεύγω και πάλι σ’ ένα εμπνευσμένο λίμερικ. Η αλήθεια είναι πως προσπάθησα να παρακολουθήσω απο τον τύπο τα όσα σοβαρά συμβαίνουν στον τόπο, κι ιδιαίτερα τις διαδικασίες γύρω απο την Δημοκρατική Συμπαράταξη. Καθόλου εύκολο να παρακολουθήσει κανείς όλες τις τοποθετήσεις ακόμα και χωρίς το βούριασμα που λέγαμε μα συγκράτησα κάποιες λέξεις – έννοιες που, έτσι κι αλλοιώς είναι τις μόδας και ακούγοντα πολύ συχνά: συσπείρωση, σύγκλιση, ριζοσπαστικές αλλαγές, πολιτικός φιλελευθερισμός, σύγχρονη Αριστερά, σοσιαλδημοκρατία, οικολογία, μεταρρυθμιστική αριστερά, προοδευτικό κίνημα, εναλλακτική πολιτική…
Έννοιες ασαφείς, νεφελώδεις απο την στιγμή που δεν διευκρινίζονται, αλληλοκαλυπτόμενες πολλές φορές, που ο καθένας μπορεί να τις ερμηνεύσει κατά το δοκούν. Θα περιμένουμε λοιπόν την συνέχεια -για να δούμε π.χ. πια η διαφορά ανάμεσα στην σύγχρονη και την μεταρρυθμιστική Αριστερά και ποιές είναι οι ριζοσπαστικές αλλάγές.
Τέλος. Βούριο το κεφάλι μου, να μη βουριάνω κι εσάς.