Ο Edward Kennedy “Duke” Ellington γεννήθηκε μια μέρα σαν σήμερα, 29 Απριλίου 1899. Συνθέτης, πιανίστας, διευθυντής ορχήστρας τζαζ, από το 1923 μέχρι τον θάνατό του το 1974. Για τον τρόπο που χρησιμοποίησε την ορχήστρα – την big band- και για την χαρισματική του προσωπικότητα ο Έλινγκτον θεωρείται πως ανέβασε την τζάζ στο ίδιο επίπεδο με τα άλλα, πιο παραδοσιακά μουσικά είδη. Η φήμη του συνέχισε να ξαπλώνεται ακόμα και μετά θάνατον, ετσι που το 1999 του απονεμήθηκε το Βραβείο Πούλιτσερ για την Μουσική.
Ο Έλινγκτον φρόντιζε πολύ την εμφάνισή του στο πάλκο και έκανε μεγάλες προσπάθειες να συμβιβάσει τις αλληλοσυγκρουόμενες επιθυμίες του. Κάτω απο τα πανάκριβα και κομψά ρούχα φορούσε πάντα έναν κορσέ, απαραίτητο συμπλήρωμα για κάποιον με την όρεξη του Γαργαντούα για φαγητό και σεξ.
Το 1944, σ’ενα άρθρο στον “The New Yorker”, o Richard O.Boyer γράφει: Ο Δούκας μπορεί να δηλώσει πως σκοπεύει να φάει μόνο δημητριακά και μαύρο τσάι. Όταν έλθει η παραγγελία του την κοιτάζει σκυθρωπά, σκύβει το κεφάλι και προσεύχεται. Όταν έχει φάει το αποφασιστικό ύφος του εξαφανίζεται σιγά σιγά καθώς παρακολουθεί τον φίλο του να τρώει μια μπριζόλα. Συνήθως, η απόφασή του να μην παραφάει καταρρέει στο σημείο αυτό. Παραγγέλνει μια μπριζόλα κι όταν την φάει ξαναρχίζει για πέντε λεπτά την πάλη με την συνείδησή του. Ύστερα αρχίζει να τρώει για τα καλά. Παραγγέλνει άλλη μια μπριζόλα πνιγμένη στο κρεμμύδι, διπλή μερίδα πατάτες τηγανιτές, σαλάτα, ένα μπώλ τομάτα σε φέτες, έναν τεράστιο αστακό με λιωμένο βούτυρο, καφέ και επιδόρπιο α λα Έλινγκτον – έναν συνδιασμό κάποιας πίτας με κέϊκ, παγωτό, γλυκό ταψιού, φρούτα και τυρί.”
Να πως ο “Δούκας” περιγράφει το αγαπημένο του χάμπέργκερ: “Στο Old Orchard Beach, στο Μέην, απόχτησα την φήμη οτι έτρωγα περισσότερα hot dogs απο κλάθε άλλον στην Αμερική. Εκεί έχει μια κάποια κυρία Βάγνερ που κάνει το καλύτερο ψωμάκι στην Αμερική. Αφού πρώτα ψήσει το ψωμάκι στην τοστιέρα προσθέτει μια φέτα κρεμμύδι, μετά μπιφτέκι, μια φέτα τομάτα, λιωμένο τυρί, ύστερα ακόμα ένα μπιφτέκι, μια φέτα κρεμμύδι, κι άλλο τυρί, κι άλλη τομάτα κι απο πάνω το άλλο μισό απο το ψωμάκι. Τα hot dogs της έχουν δυο λουκάνικα στο ψωμάκι. Ένα βράδυ έφαγα 32 απ’ αυτά.”

=====================================================

Edward Kennedy “Duke” Ellington was born on a day like today, 29 April 1899. Composer, pianist, and bandleader of a jazz orchestra, which he led from 1923 until his death in 1974. Due to his inventive use of the orchestra, or big band, and thanks to his charisma, Ellington is generally considered to have elevated the perception of jazz to an art form on a par with other more traditional musical genres. His reputation continued to rise after he died, and he was awarded a special posthumous Pulitzer Prize for music in 1999.
Ellington, who was exceedingly concerned with how he looked on stage, went to great lengths to reconcile and conceal his conflicted appetites for pleasure and for appearance. He wore show-stopping ensembles when he performed — but with a twist: Beneath it all he wore a corset, a useful tool for a performer whose appetite for food was as gargantuan as his appetite for sex.
In 1944, in an article for The New Yorker, Richard O.Boyer writes: “Duke may announce that he intends to eat nothing but Shredded Wheat and black tea. When his orders arrives he looks at it glumly, then bows his head and says grace. After he has finished his snack his expression of virtuous determination slowly dissolves into wistfulness as he watches Strayhorn eat a steak. Duke’s resolution about not overeating frequently collapses at this point. When it does he orders a steak and after finishing it he engages in another moral struggle for about five minutes. Then he really begins to eat. He has another steak, smothered in onions, a double portion of fried potatoes, a salad, a bowl of sliced tomatoes, a giant lobster and melted butter, coffee, and an Ellington dessert – perhaps a combination of pie, cake, ice cream, custard, pastry, Jell-o, fruit and cheese.”
Here’s Duke describing his favorite burger:
At Old Orchard Beach, Maine, I got the reputation of eating more hot dogs than any man in America. A Mrs Wagner there makes a toasted bun that’s the best of its kind in America. She has a toasted bun, then a slice of onion, then a hamburger, then a tomato, then melted cheese, than another hamburger, then a slice of onion, more cheese, more tomato, and then the other side of the bun. Her hot dogs have two dogs to a bun. I ate 32 one night.




26 Απριλίου 1937, μια μέρα σαν και σήμερα πριν 80 χρόνια στην διάρκεια του Ισπανικού εμφύλιου πολέμου, αεροπλάνα της ναζιστικής Γερμανίας και της φασιστικής Ιταλίας βομβάρδισαν την Βάσκικη πόλη Γκουέρνικα.
Ήταν ίσως η πιο βάρβαρη επίθεση του είδους στην ιστορία καθώς σκόπιμα στόχευσε το άμαχο πληθυσμό. Βάσκικες πηγές υπολογίζουν τα θύματα στα 1.654. Στον αριθμό αυτόν δεν υπολογίζονται όσοι πέθαναν αργότερα απο τα τραύματά τους.
Ο βομβαρδισμός της Guernica ενέπνευσε μια σειρά απο αντιπολεμικά έργα τέχνης με διασημότερο τον πίνακα του Πικάσο.
Το σκίτσο είναι του Γιάννη Καλαϊτζή εμπνευσμένο κι αυτό απο την στοχοποιήση αμάχων στην Συρία και το κύμα των προσφύγων.

===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===

26 April 1937, on a day like today 80 years ago during the Spanish civil war, airplanes of nazi Germany and fascist Italy bombed the Basque town of Guernica.
The attack, perhaps the worst of its kind in history, gained infamy as it involved the deliberate targeting of civilians. Basque sources reported at the time 1,654 victims, a number that does not include those who died latter of their wounds.
The bombing inspired a number of artists and it is the subject of a famous anti-war painting by Pablo Picasso.
The cartoon is by Yannis Kalaitzis also inspired by the targeting of civilians, in Syria this time, and the ensuing wave of refugees.


Δεν ξέρω αν υπάρχει κάποια σχέση και, αν ναι, ποιά είναι αυτή αλλά ως Έλλην πονηρός και συνωμοσιολόγος οφείλω ν’ αφήσω ένα παραθυράκι ανοιχτό. Λέω πως την ημέρα που ανακοινώνονται τα επίσημα αποτελέσματα των Γαλλικών εκλογών την ίδια σχεδόν μέρα πάλι στην Γαλλία γίνονταν τα εγκαίνια της γκιλοτίνας -της καρμανιόλας που λέμε.
Εκείνη την ημέρα λοιπόν πριν 225 χρόνια, 25 Απριλίου 1792, στην πλατεία de Grève στο Παρίσι γίνονταν τα αποκαλυπτήρια της γκιλοτίνας, την ίδια ακριβώς ημέρα που, συμπτωματικά και πάλι ( ; ) ο Rouget de Lisle παρουσίαζε την “Μασσαλίωτιδα”, το τραγούδι που θα γινόταν ο εθνικός ύμνος της Γαλλίας.
Χρειάστηκαν δυο ώρες για να στηθεί πάνω σε μια εξέδρα  η βαμένη κατακόκκινη γκιλοτίνα. Ειδικό στρατιωτικό απόσπασμα την φρουρούσε. Οι διαταγές τους έλεγαν: “Αναμφίβολα η νέα μέθοδος εκτελέσεων θα προσελκύσει μεγάλο πλήθος κόσμου και πρέπει να λάβουμε επαρκή μέτρα για να αποφευχθεί κάθε ζημιά στην νέα μηχανή”.
Την καρμανιόλα εγκαινίασε ένας ληστής, ο Nicolas-Jaques Pelletier, ο οποίος λυποθύμησε όταν ανεβαίνοντας στην εξέδρα έγινε δεκτός με επεφυμίες απο χιλιάδες κόσμου. Στην συνέχεια, μ’ έναν ελαφρό γδούπο το κεφάλι κύλισε στο καλάθι με τα ροκανίδια.
Δυστυχώς, το φιλοθέαμον κοινό έμεινε απαθές. Η εφημερίδα Chronique de Paris θα γράψει: “Ο κόσμος δεν ικανοποιήθηκε καθόλου. Δεν μπορούσες να δεις τίποτα και όλα έγιναν πολύ γρήγορα. Ο κόσμος διαλύθηκε απογοητευμένος, παρηγορόντας εαυτούς και αλλήλους με το τραγούδι “Δώστε μου πίσω την ξύλινη κρεμάλα, δώστε μου την κρεμάλα μου”.

===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===

I cannot be sure there is not some connection and nor can I be sure there is but, being Greek, I am suspicious of everything and everyone. Besides, I do love conspiracy theories. I am talking about the fact that three significant events in French history took place at the same time almost to the day , 25 April.
Yesterday, 24 April, the results of the French elections where announced. On 25 April 1792, 225 years ago, the guillotine was officially unveiled -the same day Rouget de Lisle presented his song that would become the national anthem of France.
The guillotine was erected on a platform at la place de Grève. It took two hours to assemble and was painted red for the occasion. It was guarded by a special unit of soldiers. Their orders read: “ The new method of execution will undoubtedly attract large crowds and we must ensure adequate steps are taken to avoid damage done to the new machine”.
The first person to lose his head on the guillotine was a robber, Nicolas-Jaques Pelletier, who fainted when he climbed on the platform to the cheers of the spectators. There was little fanfare and with a quiet thud the head dropped into the basket full of sawdust.
Alas, the crowd was unmoved. The Chronique de Paris reported: “The people were not satisfied at all. There was nothing to be seen. Everything happened too fast. They dispersed with disappointment, consoling themselves for their disillusionment by singing “Give me back my wooden gallows, give me back my gallows”.