Επι τέλους! Επιβεβαιώθηκε αυτό που ξέραμε μα η ΝΔ απέφευγε να ομολογήσει για λόγους που όλοι καταλαβαίνουμε.
Λοιπόν, συνέντευξη στην TV του πρώην Ποταμίτη και νυν βουλευτή της ΝΔ Ιάσωνα Φωτήλα, υιού του Ασημάκη Φωτήλα υπουργού κάποτε του ΠΑΣΟΚ (για να μαθαίνουμε και τα πολιτικά σόγια).
Τον ρωτούν λοιπόν τον κύριο βουλευτή αν θα πάρει μέτρα η ΝΔ, σε περίπτωση που θα γίνει κυβέρνηση.
Θαυμάστε απάντηση. «Και να μην πετύχουμε τα προσδοκώμενα στην διαπραγμάτευση, τα δύσκολα μέτρα θα είναι πιο εύπεπτα για τον κόσμο γιατί θα έχουμε μια κυβέρνηση που επιτέλους θα κυβερνά τον τόπο. Αν μας κατσικωθούν οι ξένοι και μας πουν αυτά είναι τα μέτρα και δεν αλλάζουν, αναγκαστικά θα πρέπει να τα πάρουμε, γιατί δεν είναι εναλλακτική για την Νέα Δημοκρατία η αποχώρηση από την Ευρώπη».
Πόσο μου άρεσε αυτό το “εύπεπτα”! Θα τα πασαλείψουμε με σοκολάτα και σαντιγύ και θα κεράσουμε και μια σόδα για την χώνεψη. Απο κει και πέρα τα μέτρα μέτρα ό,τι και νάναι αυτά. Αναγκαστικά.
Χειρότερα όμως απο τα εύπεπτα μέτρα είναι η υποκρισία της αντιπολίτευσης που ευχαρίστως θα κάνει όλα εκείνα και περισσότερα για τα οποία κατηγορεί την κυβέρνηση. Αυτά, τα δικά μου συμπεράσματα. Τα δικά σας δικά σας.

ΥΓ. Περιμένουμε, χωρίς ελπίδα ομολογώ, εκτός απο την κριτική να μας πουν κάποια στιγμή τα σχέδιά τους και τα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης.


Ήθελα κάτι να γράψω για τον “Chuck Berry” απο την μέρα που πέθανε, στις 18 του Μάρτη. Μεσολάβησαν όμως διάφορα άλλα και μόλις τώρα βρίσκω την ευκαιρία.
Θα ήταν ίσως αρκετό να αναφέρω τα λόγια του John Lennon: Αν προσπαθούσες να δώσεις ένα άλλο όνομα στο ροκ εντ ρολ θα μπορούσες να το πεις Τσακ Μπέρυ.
Για όσους όμως δεν ξέρουν ο Charles Edward Anderson “Chuck” Berry, κιθαρίστας, τραγουδιστής και στιχογράφος υπήρξε ένας απο τους πρωτοπόρους του ροκ εντ ρολ, με τεράστια επίδρασή πάνω στην μουσική ροκ.
Πολυβραβευμένος,ήταν μεταξύ άλλων από τους πρώτους που αναδείχτηκαν στο Rock and Roll Hall of Fame επειδη “έβαλε τα θεμέλια όχι μόνο για τον ήχο αλλά και για την στάση του ροκ εντ ρολ”, ενώ το 2004 ήταν τέταρτος στην λίστα των 100 μεγαλύτερων καλλιτεχνών του Rolling Stone Μagazine.
Απο το 1948 έως το 1955 ο Chuck Berry εργάστηκε ως επιστάτης σε εργοστάσιο, φωτογράφος, ξυλουργός και εκπαιδεύτηκε κομμωτής, ενώ παράλληλα ξεκινούσε την καριέρα του ως μουσικός.
Ποια η σχέση του με το φαγητό; Ο Chuck Berry λάτρευε την Ινδική κουζίνα, τόσο που όσο μπορούσε και ήταν δυνατο επέλεγε το μέρος όπου θα εμφανιζόταν σε σχέση με το πόσο κοντά ήταν σε κάποιο Ινδικό εστιατόριο. Λέγεται πως αυτος ήταν ο λόγος που εμφανιζόταν τόσο συχνά στο Nottingham Royal Concert Hall, στη δεκαετία του ’90. Από τα καμαρίνια η πόρτα έβγαζε κατ’ ευθείαν σ’ ένα Ινδικό εστιατόριο. Εκεί, ο Berry έτρωγε πριν την παράσταση κι ύστερα, απο την σκηνή, συνιστούσε το εστιατόριο στο κοινό του κάνοντας πλάκα και λέγοντας αστεία με κάρυ.

You know, my temperature’s risin’
and the jukebox blows a fuse
My heart’s beatin’ rhythm
And my soul keeps on singin’ the blues
Roll over Beethoven and tell Tchaikovsky the news”

-Chuck Berry, Roll Over Beethoven


Σάββας Παυλίδης, ο πατέρας μου. Πολιτικός εξόριστος στην Ponza της Ιταλίας, για την συμμετοχή του στην Εθνική Αντίσταση στην Ιταλοκρατούμενη Δωδεκάνησο. Κάποια στιγμή αποφασίζει να κρατήσει ένα ημερολόγιο. Παρακάτω αντιγράφω αποσπάσματα που αναφέρονται στην 25η Μαρτίου 1943. Θα ακολουθήσει η δίκη στο Στρατοδικείο και η μεταφορά του μαζί με τους συντρόφους τους στην Ponza.
Ο 15 ημερών “Κωστάκης” δεν είναι άλλος απο τον υπογράφοντα το μπλογκ αυτό. Το πώς κατέληξα Ευάγγελος είναι άλλη ιστορία. Ο πατερας μου δεν με είδε και δεν τον είδα παρά μόνο μετά το τέλος του πολέμου και τον επαναπατρισμό του, όταν πιά είμουν σχεδόν 3 χρονών.

“ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΝ
Αρχόμενον αναδρομικώς από της 25 Μαρτίου 1943. Η σύνταξή του άρχεται από της 13 Ιουνίου. Εις τας εσωτερικάς δε σελίδας εξηγώ διατί η (πορεία η) αναδρομική.
Εν Ponza τη 13 Ιουνίου1943

“…επειδή οι σύντροφοί μου βρίσκονται στο διπλανό θάλαμο των άλλων Ελλήνων, για ν’ακούσουν το κύρηγμα του (Μισαούρη), που γίνεται κάθε Κυριακή, δεν έχω τι να κάνω κι’ έτσι απεφάσισα κι’ εγώ ν’αρχίσω το ημερολόγιό μου. Αυτό το επιθυμούσα από καιρό, από τη μέρα που μας συνέλαβαν στη Ρόδο. Μα δυστυχώς βρέθηκα σε αδυναμία να το πράξω συνεπεία των πολυποικήλων περιπετειών μου. Τώρα που αρχίζω είμαι υποχρεωμένος να ανατρέξω στο παρελθόν και εν είδει εισαγωγής να εξιστορήσω με κάθε δυνατή ακρίβεια ή όσο με βοηθάει η μνήμη μου, όσα συνέβησαν από της 25 Μαρτίου 1943

25 Μαρτίου 1943, Πέμπτη
βρίσκομαι στο σπιτάκι μου, που δεν μπορώ ακόμα να το χορτάσω ύστερα από οκτώ μήνες φυλακή, αφοσιομένως εις την γυναικούλα μου την γλυκιά που βρίσκεται στο κρεββάτι λεχώνα μόλις 15 ημερών. 15 μόλις ημέρες έχουν περάσει από τότε που αποχτήσαμε το το δεύτερό μας αγγελούδι τον Κωστάκη μας. Εκείνη περιποιείται τα δυο μας παιδάκια κι’ εγώ περιποιούμαι και τους τρεις. Είμαι ευτυχισμένος. Επιτέλους τα βάσανά μας έχουνε περάσει. Μπορούμε να απολαύσουμε την οικογενειακή γαλήνη. 25 Μαρτίου, μεγάλη ημέρα, του Ευαγγελισμού. Ημέρα εθνικής υπερηφανείας. 25 Μαρτίου η επέτειος της εθνικής μας παλιγγενεσίας. Με σφιγμένες καρδιές, με πόνο, όλοι μας θυμόμαστε τα περασμένα… Ποιος το πίστευε; Ποιος το φανταζότανε; Η Μάνα μας αρρώστησε, αρρώστησε βαρειά, αρρώστησε θανάσιμα, καταματωμένη, κατακουρελιασμένη, ακρωτηριασμένη…
Στις 4 το απόγευμα λαμβάνω κλήσh για την αστυνομία. Κάτι μου σφίγγει την καρδια΄. Προαισθάνομαι κακό. Η γυναικούλα μου φιλώντας με δακρυσμένη με στέλνει στην ευχή της Παναγίας. Ρίχνω μια ματιά στα μορουδέλια μου και φεύγω. Στην αστυνομία συναντώ και τους αλλους Τηλιακούς, Κλαδά, Χαρίτο και Οικονόμου. Η προαίσθηση για κάτι το δυσάρεστο γίνεται βεβαιότης. Ο Maresciallo μας ανακοινοί τη σύλληψή μας. Το μυαλό μου αμέσως πετάει στην γυναικούλα μου που στο κρεββάτι της με περιμένει με αγωνία, στα μωρά μου. Όλοι τους πάλι ολομόναχοι. Εδώ κ’ ένα χρόνο τώρα υποφέρουν τόσο πολύ χωρίς σύζυγο, χωρίς πατέρα. Τι αμαρτίες άραγε να είχαν αυτά τα πλάσματα; Φαντάζομαι τι θα γίνεται στο σπίτι όσο περνάει η ώρα χωρίς να γυρίζω. Ευτυχώς αργά το βράδυ μου επιτρέπουν να μεταβώ με συνοδεία στο σπίτι μου για να πάρω μερικά πράγματα. Φτάνω, ανεβαίνω τη σκάλα κι’ακούω κλάματα. Κλάματα ανάκατα. Κλαίνε όλοι μαζί. Μάνα κ’ παιδιά. Ένας κόμπος μου σφίγγει την καρδιά … Πνίγομαι, θέλω να φύγω χωρίς να τους δω. Μα αχ, πρέπει να δώσω θάρρος σ’αυτή την γυναίκα, σ’αυτόν τον μάρτυρα, πρέπει να δώσω θάρρος για να ανθέξει στο καινούργιο αυτό χτύπημα. Μπαίνω στην κρεββατοκάμαρα. Η γυναίκα μου στο κρεββάτι ακόμα με τα δύο παιδάκια μας αγκαλιά. Η κυρ. Δικαία της κρατάει συντροφιά. Όλοι κλαίνε, κλαίω κι εγώ μαζί τους. Τους φιλώ όλους τους δίνω θάρρος και τους καθησυχάζω. Τους λέγω πως προοριζόμεθα για πεδίο συγκεντρώσεως. Βιαστικά τους αποχαιρετώ και φεύγω τρέχω σαν να με κυνηγάνε, δεν ξέρω τι έχω πάθει. …
Επιστρέφω στην αστυνομία, μας μαρκάρουν σε ταξί και γραμμή για τις Φυλακές Κοσκινού. Γνώριμες γειτονιές όσο κι’ αντιπαθητικές. Αντιπαθητικές κ’ φυλακές, κ’ οίκημα, αντιπαθητικότερες ακόμα όσον αφορά το προσωπικό. Pizaneo και Co ληστοσυμμορία με όλη τη σημασία της λέξεως. Μπαίνουμε σε ένα κελλί και να κατά τις 11 μ.μ. καταφθάνει και ο Χατζησταμάτης. Λείπουν μερικοί για να γίνουμε κομπλέ. Τσιμπάω το φτωχικό μου κολατσό που βιαστικά μου ετοίμασε η χρυσή μου γυναικούλα και μου έδωσε στο χέρι, και μετα βολευόμαστε όπως όπως για να περάσουμε τη νύκτα…. Περιμένουμε πια την πρωτοβάθμιον επιτροπήν ασφαλείας η οποία πρόκειται όπως μας είπανε να έλθει την Δευτέρα 29 Μαρτίου…”

===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===

13 June 1943. My father Savvas Pavlidis is in a concentration camp, on the island of Ponza, Italy. He is a political prisoner, for his participation in the resistance against the Italian occupation of Rhodes and the Dodecanese. On that day he decides to begin a diary and his first entry starts with a day like today, 25 March 1943. It is the day he is arrested for the second time. His court martial and his deportation to Italy will follow. On that day, 25 March 1943, I was 15 days old. My father will not see me, and I will not see him, until the end of the war and his repatriation, some three years later.
In the picture, the first page of his diary and his prisoner’s number from Ponza.


Είναι γνωστό πως οι πρόσφατες ρατσιστικές δηλώσεις του ανεκδιήγητου Ντάισελμπλουμ έχουν ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων απ’ όλο σχεδόν το πολιτικό φάσμα στην Ευρώπη, ακόμα κι απο το συντηρητικό Κεντροδεξιό Λαϊκό Κόμμα του Ευρωκοινοβουλίου, .
Μόνο στην Ελλάδα, απ’ ό,τι ξέρω, την Ελλάδα που απροκάλυπτα ήταν ο κύριος στόχος του Ολλανδού, μόνο στην Ελλάδα λοιπόν βρέθηκαν κάποιοι που αντί να καταδικάσουν βρήκαν ευκαιρία να κάνουν αντιπολίτευση. Αντιπολίτευση εκ των πραγμάτων φτηνή, λαϊκίστικη, ακόμα και αισχρή.
Είπαν κάποιοι πως γιατί άραγε να μας ενοχλεί ο Ντάισελμπλουμ αφού κι εμείς τα ίδια κάνουμε. Ο Τσίπρας δεν ήταν που κάποτε, πριν ένα ή δυο ή τρία ή τέσσερα χρόνια είχε πει πως έτσι και αλλοιώς και το ένα και το άλλο; Τάλε κουάλε, δηλαδή.  Και γιατί να μας ενοχλεί ο Ντάισελμπλουμ αφού η Ελλάδα έχει γίνει γνωστή στα πέρατα του κόσμου για τις σπατάλες και την ζητιανιά της… Αρα; Αρα, συμπεραίνω εγώ, μόκο εμείς γιατί καλά τα λέει ο Ολλανδός.
Κι ύστερα είνα κι ο άλλος, ο Διευθυντής της Οργάνωσης Νέων Ν.Δ. Θεσσαλονίκης, που με ανάρτηση στο twitter και με αφορμή κι αυτός τις δηλώσεις Ντάϊσελμπλουμ κάνει χυδαία σεξιστική επίθεση στην Σία Αναγνωστοπούλου -τόσο χυδαία “that would make a sailor blush”, που θά ‘κανε και ναύτη να κοκκινίσει, που λέει στο “My Fair Lady”.
Και καλά, ο καθένας μπορεί να λέει ό,τι θέλει μα κι ο καθένας μπορεί -και πρέπει- να κρίνει. Σκέφτομαι λοιπόν αυτόν τον “διευθυντή της Οργάνωσης Νέων Ν.Δ Θεσσαλονίκης”. Αγνοούσα την ύπαρξή του -όπως και οι περισσότεροι απο εμάς, υποθέτω- μέχρι που αποπέμφθηκε απο την οργάνωση για τα λεγόμενά του. Δεν τον ξέραμε, μα όμως αυτός ήταν εκεί, μαζί και οι ιδέες του, σε ηγετική θέση, επιρρεάζοντας πολιτικές δράσεις και αποφάσεις. Αναρωτιέμαι λοιπόν πόσοι παρόμοιοί του να υπάρχουν ακόμα στην οργάνωση που “διήυθυνε” (διευθυντής γαρ) αυτός.

Για να δούμε πώς μας βλέπουν οι βορείως ημών Ευρωπαίοι και να καταλάβουμε τον Καλβινιστή Νταϊσελμπλουμ, παραθέτω αφίσα του FPO (Freiheitliche Partei Österreichs), του Αυστριακού, ακροδεξιού κόμματος της Ελεθερίας.
Παρακαλώ σημειώστε την στερεότυπη απεικόνιση, το χρώμα και την μουστάκα του Έλληνα. Έτσι μας βλέπουν. Και βέβαια, δεν μας διαφεύγει η απλωμένη παλάμη που συλλέγει την γεναιόδωρη ελεημοσύνη,


Πριν ακριβώς δυο χρόνια, στις 1 Φεβρουαρίου 2015, έγραφα στο μπλογκ μου και το αναδημοσιεύω τώρα με την αρχική του εικονογράφηση:

“Jeroen Dijsselbloem, πρόεδρος του Eurogroup. Ιδού το πρόσωπο της υπεροψίας. Η συμπεριφορά του αποικιοκράτη προς τον “ιθαγενή”. Όχι πως δεν την έχουμε ξανασυναντήσει την συμπεριφορά αυτήν, το αντίθετο μάλιστα, μα τώρα την έχουμε τόσο ζωντανά on camera.
Γνωρίζω πολύ καλά πως οι συναισθηματισμοί δεν έχουν θέση στην πολιτική ιδιαίτερα όταν έχει να κάνει με χρήμα μα δεν μπορώ, άνθρωπος είμαι και στο κάτω κάτω δεν είμαι πολιτικός. Σκέφτομαι λοιπόν να την κολλήσω στον τοίχο απέναντί μου την φωτό αυτήν, εκεί στο σχεδιαστήριο που περνώ τις περισσότερες ώρες μου. Για να με φτύνει κατάμουτρα κάθε πρωί και να μην ξεχνώ την προσβολή, την προσωπική και της χώρας μου. Γιατί ο Βαρουφάκης, αγαπητοί αναγνώστες, δεν ήταν εκείνη την στιγμή απλά ο υπουργός μιας κυβέρνησης που ίσως και να μην την εγκρίνετε. Ο Βαρουφάκης εκείνη την ώρα ήταν εκπρόσωπος της Ελλάδας -όλων μας- με μια μεγάλη ελληνική σημαία κολλημένη στο κούτελο. Ήταν της Ελλάδας το χέρι που δεν καταδέχτηκε να σφίξει ο κύριος Νταϊσελπλουμ.
Και κάτι άλλο -συναισθηματικό και πάλι, με την άδειά σας. Καταλαβαίνω πως κάποιοι θα πούνε οτι αυτό που έχει σημασία είναι το αποτέλεσμα, πως τα πράγματα δεν είναι και τόσο καλά για μας και πως πρέπει να σοβαρευτούμε, πως πρέπει να δούμε την στραβομάρα μας και ν’ αφήσουμε τις ευαισθησίες κατά μέρος, μα… να… πώς να το πώ, δεν ξέρετε πόσο την χάρηκα εκείνη την ξυνισμένη φάτσα, την απώλεια της ψυχραιμίας. Του Νταϊσελπλουμ, ντε.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ. Αφού έγραψα τα παραπάνω πληροφορούμαι πως ο κύριος Νταϊσελπλουμ δήλωσε οτι όλα οφείλονται σε παρεξήγηση. Εγώ πιστεύω την φωτογραφία.”

Αυτή ήταν η ανάρτηση τότε. Την περασμένη Δευτέρα ο ίδιος κύριος Jeroen Dijsselbloem, που είναι και υπουργός Οικονομικών της Ολλανδίας, σε μια συνέντευξη που δημοσιεύθηκε στην Frankfurter Allgemeine Zeitung δήλωσε πως “…οι χώρες του βορρά της ευρωζώνης έδειξαν αλληλεγγύη στις χώρες που αντιμετώπιζαν κρίση…. αυτοί όμως που εποφελούνται έχουν επίσης υποχρεώσεις, δεν μπορώ να ξοδεύω όλα μου τα χρήματα σε πιοτό και γυναίκες και στη συνέχεια να ζητώ υποστήριξη»
Όπως ήταν φυσικό οι δηλώσεις αυτές ξεσήκωσαν θύελλα αντιδράσεων. «Αναρωτιέμαι πραγματικά πώς ένας άνθρωπος με τέτοιες απόψεις μπορεί ακόμη να θεωρείται ικανός να είναι πρόεδρος του Eurogroup», επεσήμανε ο επικεφαλής της ομάδας των Σοσιαλιστών και Δημοκρατικών στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ο Ιταλός Τζιάνι Πιτέλα, και αποκάλεσε τις δηλώσεις του Ντάισελμπλουμ «απρεπείς», «σοκαριστικές» και «μεροληπτικές εις βάρος των χωρών του νότου της Ευρώπης».
Ο Manfred Weber, επικεφαλής του Κεντροδεξιού Λαϊκού κόμματος, του μεγαλύτερου στο Ευρωκοινοβούλιο, είπε πως Ευρωζώνη σημαίνει υπευθυνότητα, αλλυλεγγύη και επίσης σεβασμός. Δεν υπάρχει χώρως για στερεότυπα. Παρόμοιες ήταν και οι δηλώσεις του Πορτογάλου υπουργού Εξωτερικών, του Σοσιαλιστή Αουγκούστο Σάντος Σίλβα ενώ σε έναν Ευρωβουλευτή που του είπε ότι πρέπει να ζητήσει συγγνώμη η απάντηση του Ντάισελμπλουμ ήταν: «Όχι, σίγουρα όχι. Αυτή η δήλωση είχε στόχο να ξεκαθαρίσει απολύτως τι σημαίνει αλληλεγγύη κατά τη γνώμη μου»
Σ’ ό,τι με αφορά, κοντά στον χαραχτηρισμό “το πρόσωπο της υπεροψίας”, δίπλα στο όνομα Jeroen Dijsselbloem θα προσθέσω και “το πρόσωπο του ρατσισμού”.
Ως “νότιος” που ξοδεύω τα λεφτά μου σε ποτό και γυναίκες ανακράσσω ενθουσιωδώς: Ζήτω η Ενωμένη Ευρώπη| Ζήτω η Ευρώπη μας!
===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===

1 February 2015, two years ago almost to the day, I had posted a comment in this blog. I reproduce it below. I also reproduce the original illustration:
“Jeroen Dijsselbloem. Behold the face of arrogance. The attitude of the colonialist before the “native”. Not that we have not experienced such behavior before, quite the contrary, but this is the first time we have it so eloquently on camera.
I am well aware that feelings and sentiments have no place in politics, much more so where money is involved. Still, I am only human and not a politician at that. So, I’m thinking I should stick that picture on the wall, in front of me where I sit in my desk most of the day. So that I can be spat in the face first thing in the morning and to not forget the insult, personal and to my country. Because Mr. Varoufakis, dear reader, was not at that moment simply the minister of a government you may not even approve of. Varoufakis was representing Greece, with a big Greek flag on the forehead, so to speak. It was Greece’s hand Mr. Dijsselbloem did not deign to shake.
And, begging your pardon, something else that has again to do with feelings. I understand that some may say and I will not argue much that what’s important is the final result, that the situation we’re in is tough and that we should be serious and put our sensitivities aside. Well… yes… but how shall I say… you just don’t know how much I enjoyed that sour face, the loss of composure, the loss of sangfroid, as the French would say. Of Mr. Dijsselbloem, of course.
NOTE. After this was written I am informed that Mr. Dijsselbloem said it was all a misunderstanding. I still believe in the picture.”

That was the post. Last Monday, the same Jeroen Dijsselbloem, who also happens to be the Dutch finance minister, speaking to German newspaper Frankfurter Allgemeine Zeitung, he said: “During the euro crisis, the countries of the north of the eurozone showed solidarity with the countries in crisis… But those who benefit also have duties, I can’t spend all my money on drinks and women and then ask for help.”
As expected the statement raised a stormy reaction. Portuguese Foreign Minister Augusto Santos Silva said Mr Dijssebloem’s remarks were “absolutely unacceptable” and that he was “not fit to remain head of the Eurogroup”.
Manfred Weber, the head of the centre-right European People’s Party, the largest group in the European Parliament, tweeted: “Eurozone is about responsibility, solidarity but also respect. No room for stereotypes. @J_Dijsselbloem.”
Gianni Pittella, head of the socialist group in the European Parliament, said the remarks were “shameful” and “discriminatory towards the countries of southern Europe”.
Jeroen Dijsselbloem has stood by his remarks. Despite a mounting row he has not backed down. “No, certainly not,” was his response to an MEP who asked him if he would apologize.
As for me, together with the characterization “the face of arrogance”, next to the name Dijsselbloem I will add “the face of racism”
As a “southerner” who spends his money on drinks and women I now cry with enthusiasm: Long live Europe United! Long live OUR Europe!