Τον Αριστοτέλη “Τέλη” Σαβάλα, που πέθανε μια μέρα σαν και σήμερα, 22 Ιανουαρίου 1994, δεν χρειάζεται να σας τον συστήσω. Γεννημένος στην Νέα Υόρκη, το δεύτερο παιδί του εστιάτορα Νίκου Τσαβάλα και της Χριστίνας Καψάλη απο την Σπάρτη. Λουστράκος και εφημεριδοπώλης στα νιάτα του που μιλούσε μόνο Ελληνικά. Τελειώνοντας το γυμνάσιο έγινε ναυαγοσώστης μα σταμάτησε όταν κάποτε δεν μπόρεσε να σώσει κάποιον- κάτι που του στοίχισε πολύ και τον βάραινε σ‘ όλη του την ζωή. Εξελίχτηκε σε ηθοποιό και τραγουδιστή με πολλές κινηματογραφικές καθώς και τηλεοπτικές επιτυχίες, με σημαντικότερη την σειρά Kojak.
To 1974, σε μια συνέντευξη στο περιοδικό United Airlines’ Mainliner , ο Τέλης μίλησε για τις αναμνήσεις του απο τις Ελληνικές γιορτές και τα φαγητά της μάνας και των θειάδων του. Εκεί δίνει και μια απο τις αγαπημένες του συνταγές:

ΥΛΙΚΑ
1 μπούτι αρνίσιο, 3 κιλά – 4 σκελίδες σκόρδο – 2 κουταλιές ρίγανη – αλάτι – φρεσκοτριμμένο πιπέρι – 6 κουταλιές σούπας χυμός λεμονιού – 2 μέτρια κρεμμύδια σε πολύ λεπτές ροδέλες – 1 φλυτζάνι βραστό νερό
ΕΚΤΕΛΕΣΗ
Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 200 C. Κόβουμε το σκόρδο σε λεπτά κομμάτια. Με αιχμηρί μαχαίρι ανόιγουμε μικρά ανοίγματα στο μπούτι κα τα γεμίζουμε με το σκόρδο. Αλατοπιπερώνουμε, πασπαλίζουμε με ρίγανη και τρίβουμε καλά με τα χέρια.
Βάζουμε το μπούτι σε ταψί και στον φούρνο και ψήνουμε για περίπου 20’. Μειώνουμε τη θερμοκρασία στους 180 C. Βγάζουμε το μπούτι, στρώνουμε το ταψί με το κρεμμύδι και ξαναβάζουμε το μπούτι επάνω και το περιχύνουμε με μια κουταλιά της σουπάς χυμό λεμονιού. Ψήνουμε για 15’. Περιχύνουμε και πάλι το μπούτι με λεμόνι και προσθέτουμε το νερό που βράζει πάνω απο τα κρεμμύδια. Ψήνουμε για 1 1/2 ώρα στους 180 C ενώ περιχύνουμε το μπούτι συχνά με τους χυμούς του ταψιού.
Όταν ψηθεί, τοποθετούμε το μπουτι σε πιατέλα και το αφήνουμε να ηρεμήσει σε θερμοκρασία δωματίου.
Όταν κρυώσουν τα υγρά του ταψιού απομακρύνουμε τυχόν λίπος που έχει συγκεντρωθεί στην επιφάνεια, ζεσταίνουμε ξανά το υπόλοιπο και περιχύνουμε το μπούτι.

===================================================

I don’t think it is necessary for me to introduce Aristotelis “Telly” Savalas, who died on a day like today, 22 January 1994. The second child of Nick Savalas [Tsavalas], a Greek restaurant owner and Christina Kapsali, from Sparta, Greece. Savalas, who only spoke Greek as a kid, sold newspapers and shined shoes to help support the family but went on to become a singer and actor achieving success in many films and TV, especially with the crime series “Kojak”.
Savalas spoke to United Airlines’ Mainliner magazine in 1974 of his childhood memories of Greek feasts prepared by his mother and aunts.
Here’s one of his favorites:

INGREDIENTS
3 kg leg of lamb – 4 garlic cloves, peeled – 2 tsp dried oregano or 3 tsp snipped fresh oregano – salt – freshly ground black pepper – 6 Tbsp fresh-squeezed lemon juice (about 2 large or 3 small lemons) – 2 medium onions, sliced very thin – 1 cup boiling water

INSTRUCTIONS
Preheat oven to 200 C. Cut garlic cloves into slivers. With the tip of sharp knife, cut incisions on the fat side of the meat, shoving slivers of garlic into each cut. Sprinkle salt, pepper and oregano over meat and rub in with hands.
Place leg of lamb, fat side up, on a rack in a large shallow roasting pan and cook, uncovered, in a 200 C oven for 20 minutes.
Reduce heat to 180 C. Lift lamb on rack out of pan. Scatter thin-sliced onions in bottom of pan. Place lamb on rack back into pan. Sprinkle 1 Tbsp of the lemon juice over the meat. Close oven and roast for 15 minutes. Add another Tbsp of lemon juice, dribbling over meat. Pour the boiling water into the bottom of the roasting pan over the onions.
Roast lamb for another hour to 1 1/2 hours at 180 C, depending on desired degree of doneness, basting every 15 minutes with the rest of the lemon juice.
When lamb is done, remove to a platter and let rest at room temperature. Pour off fat from roasting pan and discard fat. Reheat juices and baste meat.


Η λέξη “Macedoine” διαδόθηκε προς το τέλος του 18ου αιώνα και αναφέρεται σε μια μεικτή σαλάτα απο διάφορα φρούτα ή λαχανικά. Αναφερόταν αρχικά στην ποικίλη προέλευση των λαών της αυτοκρατορίας του Αλέξανδρου και στην συνέχεια στο εθνολογικό μείγμα της Οθωμανικής Μακεδονίας του 19ου αιώνα. Τέλος, η “Macedoine”, η Μακεδονική Σαλάτα, μπορεί να χαρακτηρίζει το οποιοδήποτε μίγμα άσχετων πραγμάτων, όχι απαραίτητα φαγώσιμων.
Αυτή η τελευταία έννοια ταιριάζει απόλυτα στην μέχρι σήμερα στάση της Ελλάδας στο λεγόμενο “Μακεδονικό ζήτημα” μετά την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, αρχής γενομένης με την κυβέρνηση Κ. Μητσοτάκη.
Το σκίτσο δημοσιεύτηκε στο ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ, στις 25.10.1992. Αν το ξανάκανα σήμερα θα εμπλούτιζα την σαλάτα με δεσποτάδες και παπάδες, ελληνάρες, χρυσαυγήτες και πολιτικάντηδες που ψαρεύουν στα θολά νερά. Μετά, θα ανακάτευα καλά.

Σαλάτα (“αμηχανία” το λένε εγενικά) η σημερινή στάση της αξιωματικής αντιπολίτευσης Αναφέρομαι σ’ αυτήν ιδιαίτερα γιατί είναι το δεύτερο κόμμα στην Βουλή και η επόμενη -ελπίζει- κυβέρνηση. Κάντε ο,τι θέλετε, είπε ο γιός του τότε πρωθυπουργού στους βουλευτές του, κι ύστερα αντικατέστησε την πρόεδρο της Διοικούσας Επιτροπής της Ν.Δ. Θεσσαλονίκης ).

-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο -Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-

The word “Macedoine” or “Macedonia” was popularized toward the end of the 18th century to refer to a mixed salad of fruit or/and vegetables, alluding at first to the diverse origin of the people of Alexander’s empire and later to the ethnic mixture in 19th century Ottoman Macedonia. The word is also used figuratively to describe a medley of different unrelated things, not necessarily edible.
From the dissolution of Yugoslavia to the present this last meaning matches perfectly the attitude of Greece with regards the “Macedonian Issue”. The cartoon, published in TO VIMA ON SUNDAY, 25.10.92 shows the then greek government of NEA DIMOCRATIA as a “Macedonian Salad”. If I was to make the same cartoon today I would add to the salad some bishops and priests, some “super-Greeks” and neo-nazis, and some politicians fishing for votes in murky waters. I would then toss well.

 



Ντυμένοι στα μαύρα, με μαύρες κουκούλες γκρέμισαν τον «Φύλακα», το γλυπτό. Και τι στην θέση του;  Μαύρες καρδιές και μαύρα αραχνιασμένα μυαλά. Οι φανατικοί, όμοιοι μ’ εκείνους που έκαιγαν, έγδερναν κι έσπαγαν ένα ένα τα κόκκαλα των «αιρετικών», που κατέστρεφαν τα αρχαιοελληνικά αγάλματα και γλυπτά γιατί ήταν λέει ειδωλολατρικά . Ο μεσαίωνας σε όλο του το μεγαλείο.

 


Σίγουρα έχω ξαναμιλήσει για κάποια βιβλία που μέσα στα χρόνια θα κατεβάσω πάλι και πάλι απο το ράφι, κι αφού φυσήξω την σκόνη και σκουπίσω την ράχη θα τα ξεφυλλίσω και θα διαβάσω για πολλοστή φορά κάποιες σελίδες ή ιστορίες: Ο Μικρός Πρίγκηπας, ο Κόμης Δράκουλας, τα σημειωματάρια του Λεονάρντο ντα Βίντσι, ο Ε.Α. Ποε… Ανάμεσα σ’ αυτά κι απο τα πιο αγαπημένα μου είναι και οι ιστορίες του Winnie the Pooh, του A.A. Milne.
Τον “Πούφ και την Συντροφιά του” (στα Ελληνικά) – τον Christopher Robin, τον Piglet, τον Eeyore, τον Tiger- τους πρωτογνώρισα παιδί, σ’ ενα βιβλίο που έχει πια χαθεί. Αυτά που τώρα έχω στο ράφι μου, στα Αγγλικά, είναι απο το 1966. Φθαρμένα στη ράχη, κιτρινισμένα και ξεφυλλισμένα, έτσι που αναγκάστηκα να τα ντύσω, να τα σταχώσω που λέμε οι Ροδίτες. Κι όταν η Νoomi βάλθηκε κάποτε να μάθει ελληνικά ήταν μια μετάφραση της Λίνας Κάσδαγλη της είχα δώσει για βοήθημα, μέχρι που ο Oliver, ο σκύλος μας τότε αποφάσισε κι έφαγε το μισό βιβλίο.
Σπουδαίο ρόλο στην μεγάλη επιτυχία των βιβλίων για τα οποία μιλάμε έπαιξε και η εξαιρετική εικονογράφηση του E.H. Shepard. Δυστυχώς, η επιτυχία αυτή έφερε στις ημέρες μας και την εμπορική υπερεκμετάλλευση. Τα δικαιώματα πέρασαν στα χέρια της Disney, με όλες τις συνέπειες. Τα πανέμορφα σχέδια του Shepard αντικαταστάθηκαν απο τις τυποποιημένες αμερικάνικες φιγούρες του Ντίσνευ, ενώ γράφτηκαν και γράφονται καινούριες ιστορίες, που δεν έχουν ίχνος απο την παιδική -ή “παιδιάστικη- ευαισθησία του πρωτότυπου.
Ο A.A. Milne γεννήθηκε μια μέρα σαν σήμερα, 18 Ιανουαρίου 1882 και πέθανε το 1956. Μαθηματικός, θεατρικός κυρίως συγγραφέας που όμως ο “Πούφ” επισκίασε κάθε άλλο έργο του.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ. Όπως το συνηθίζω με κάθε διάσημο με τον οποίο ασχολούμαι προσπάθησα να βρώ την σχέση του A.A. Milne με το φαγητό και την μαγειρική χωρίς όμως αποτέλεσμα. Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο και με τον Πουφ:
“Όταν ξυπνάς το πρωί, Πούφ,” είπε στο τέλος ο Πίγκλετ, “τι είναι το πρώτο που λες στον εαυτό σου;”
“Τι έχει για πρωινό;”, είπε ο Πούφ. “Εσύ Πίγκλετ τι λές;”
“Λέω, άραγε τι το εξαιρετικό θα συμβεί σήμερα;” Είπε ο Πίγκλετ.
Ο Πούφ κούνησε το κεφάλι σκεπτικός. “Είναι το ίδιο πράγμα”, είπε…
“Λοιπόν”… είπε ο Πούφ, “αυτό που μου αρέσει περισσότερο…” κι ύστερα σταμάτησε για να σκεφτεί. Γιατί αν και το να Τρως Μέλι είναι πάρα πολύ καλό, υπάρχει πάντα μια στιγμή ακριβώς πριν αρχίσεις να τρως που είναι καλύτερα απο το όταν έτρωγες, μα δεν ήξερε πώς λεγόταν.

-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-

I am sure I have mentioned it before in this blog that there are some books that once in a long while I will again take down from their shelf and after I have cleaned the dust I will go through them reading some page or story here and there. Among them -among The little Prince… Dracula… The Notebooks of da Vinci- there are the stories of Christopher Robin, Winnie the Pooh, Piglet and the rest of the gang at Pooh Corner, by A.A. Milne.
I first met the gang as a kid in a book that is now lost. Now, those on my shelf date from 1966. They are worn, pages yellow and loose, the backs broken. And, when Noomi started to learn Greek, it was from a greek translation by Lina Kasdagli I gave her that she did so… until Oliver, our dog, decided to eat half the book.
Originally, the illustrations by E.H. Shepard were very important for the success of the book. Unfortunately, success commercialization and the copyrights went over to Disney, with whatever that entails. The beautiful drawings of E.H. Shepard where substituted by the standardized American pictures of Disney, while new stories where written that had nothing in common with the “childish” sensitivity of the original.
A.A. Milne was born on a day like today, 18 January 1882. Mathematician, playwright, but with the stories of Christopher Robin and Pooh overshadowing everything else he wrote.
NOTE. I did try to find A.A. Milne’s connection with cooking and/or food, as I do with all those “notables” I write about, but without success. Still, that was not the case with Pooh, and I quote:
“When you wake up in the morning, Pooh,” said Piglet at last, “what’s the first thing you say to yourself?”
“What’s for breakfast?” said Pooh. “What do you say, Piglet?”
“I say, I wonder what’s going to happen exciting today?” said Piglet.
Pooh nodded thoughtfully. “It’s the same thing,” he said….
…”Well,” said Pooh, “what I like best — ” and then he had to stop and think. Because although Eating Honey was a very good thing to do, there was a moment just before you began to eat it which was better than when you were, but he didn’t know what it was called.